„ÜHA/11“ – Versionsunterschied
| [ungesichtete Version] | [ungesichtete Version] |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
Keine Bearbeitungszusammenfassung |
||
| Zeile 11: | Zeile 11: | ||
<noinclude>[[ÜHA/10|◀]][[ÜHA/12|▶]] | <noinclude>[[ÜHA/10|◀]][[ÜHA/12|▶]] | ||
{{Anmrkng Enzlnchws}} | Τὸ δὲ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ' ἑνὸς καταφάναι ἢ ἀποφάναι, ἐὰν μὴ ἕν τι ἦι τὸ ἐκ τῶν πολλῶν δηλούμενον <sup>1)</sup>, οὐκ ἔστι κατάφασις μία οὐδὲ ἀπόφασις. λέγω δὲ ἓν [15] οὐκ ἐὰν ὄνομα ἓν ἦι κείμενον, μὴ ἦι δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων, οἷον ὁ ἄνθρωπος ἴσως ἐστὶ καὶ ζῶιον καὶ δίπουν καὶ ἥμερον, ἀλλὰ καὶ ἕν τι γίνεται <sup>2)</sup> ἐκ τούτων· ἐκ δὲ τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ βαδίζειν οὐχ ἕν. ὥστε οὔτ' ἐὰν ἕν τι κατὰ τούτων καταφήσηι τις μία κατάφασις, ἀλλὰ φωνὴ μὲν μία καταφάσεις [20] δὲ πολλαί, οὔτε <sup>3)</sup> ἐὰν καθ' ἑνὸς ταῦτα, ἀλλ' ὁμοίως πολλαί. εἰ οὖν ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεώς ἐστιν αἴτησις, ἢ τῆς προτάσεως ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως, ἡ δὲ πρότασις ἀντιφάσεως μιᾶς μόριον, οὐκ ἂν εἴη ἀπόκρισις μία <sup>4)</sup> πρὸς ταῦτα· οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία, οὐδ' ἐὰν <sup>5)</sup> ἦι ἀληθής. [25] εἴρηται δὲ ἐν τοῖς Τοπικοῖς περὶ αὐτῶν. ἅμα δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική· δεῖ γὰρ δεδόσθαι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως ἑλέσθαι ὁπότερον βούλεται τῆς ἀντιφάσεως μόριον ἀποφήνασθαι. ἀλλὰ δεῖ τὸν ἐρωτῶντα προσδιορίσαι πότερον τόδε ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος ἢ οὐ τοῦτο. [30] | ||
Ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν κατηγορεῖται συντιθέμενα, ὡς ἓν τὸ πᾶν κατηγόρημα τῶν χωρὶς κατηγορουμένων, τὰ δ' <sup>6)</sup> οὔ, τίς ἡ διαφορά; κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου ἀληθὲς εἰπεῖν καὶ χωρὶς ζῶιον καὶ χωρὶς δίπουν, καὶ ταῦτα <sup>7)</sup> ὡς ἕν, καὶ ἄνθρωπον καὶ λευκόν, καὶ ταῦθ' ὡς ἕν. ἀλλ' οὐχί, εἰ σκυτεὺς καὶ ἀγαθός, [35] καὶ σκυτεὺς ἀγαθός. εἰ γάρ, ὅτι ἑκάτερον ἀληθές, εἶναι δεῖ <sup>8)</sup> καὶ τὸ συνάμφω, πολλὰ καὶ ἄτοπα ἔσται. κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ ἄνθρωπος ἀληθὲς καὶ τὸ λευκόν, ὥστε καὶ τὸ ἅπαν. πάλιν εἰ τὸ λευκὸν αὐτό <sup>9)</sup>, καὶ τὸ ἅπαν, ὥστε ἔσται ἄνθρωπος λευκός <sup>10)</sup>, καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον. καὶ πάλιν [21a] μουσικὸς λευκὸς βαδίζειν· καὶ ταῦτα πολλάκις πεπλεγμένα εἰς ἄπειρον. ἔτι εἰ ὁ Σωκράτης Σωκράτης καὶ ἄνθρωπος, καὶ Σωκράτης Σωκράτης <sup>11)</sup>ἄνθρωπος. καὶ εἰ ἄνθρωπος καὶ δίπους, καὶ ἄνθρωπος ἄνθρωπος <sup>12)</sup>δίπους. | |||
Ὅτι μὲν οὖν, εἴ τις ἁπλῶς θήσει τὰς συμπλοκὰς γίνεσθαι <sup>13)</sup>, [5] πολλὰ συμβαίνει λέγειν ἄτοπα, δῆλον· ὅπως δὲ θετέον, λέγομεν νῦν. τῶν δὴ κατηγορουμένων, καὶ ἐφ' οἷς κατηγορεῖσθαι συμβαίνει, ὅσα μὲν λέγεται κατὰ συμβεβηκὸς ἢ κατὰ τοῦ αὐτοῦ ἢ θάτερον κατὰ θατέρου, ταῦτα οὐκ ἔσται ἕν, οἷον ἄνθρωπος λευκός ἐστι καὶ μουσικός, ἀλλ' οὐχ ἓν τὸ [10] λευκὸν καὶ τὸ μουσικόν· συμβεβηκότα γὰρ ἄμφω τῶι αὐτῶι. οὐδ' εἰ τὸ λευκὸν μουσικὸν ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅμως οὐκ ἔσται τὸ μουσικὸν λευκὸν ἕν τι· κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ τὸ μουσικὸν λευκόν, ὥστε οὐκ ἔσται τὸ λευκὸν μουσικὸν ἕν τι <sup>14)</sup>. διὸ οὐδ' ὁ σκυτεὺς ἁπλῶς ἀγαθός, ἀλλὰ ζῶιον δίπουν· οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκός. [15] ἔτι οὐδ' ὅσα ἐνυπάρχει ἐν τῶι ἑτέρωι· διὸ οὔτε τὸ λευκὸν πολλάκις οὔτε ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος ζῶιὁν ἐστιν <sup>15)</sup> ἢ δίπουν· ἐνυπάρχει γὰρ ἐν τῶι ἀνθρώπωι τὸ ζῶιον καὶ τὸ δίπουν. ἀληθὲς δέ ἐστιν <sup>16)</sup> εἰπεῖν κατὰ τοῦ τινὸς καὶ ἁπλῶς, οἷον τὸν τινὰ ἄνθρωπον ἄνθρωπον ἢ τὸν τινὰ λευκὸν ἄνθρωπον <sup>17)</sup> ἄνθρωπον λευκόν· [20] οὐκ ἀεὶ δέ, ἀλλ' ὅταν μὲν ἐν τῶι προσκειμένωι τῶν ἀντικειμένων τι ἐνυπάρχηι ὧι <sup>18)</sup> ἕπεται ἀντίφασις, οὐκ ἀληθὲς ἀλλὰ ψεῦδος, οἷον τὸν τεθνεῶτα ἄνθρωπον ἄνθρωπον εἰπεῖν, ὅταν δὲ μὴ ἐνυπάρχηι, ἀληθές. ἢ ὅταν μὲν ἐνυπάρχηι, ἀεὶ οὐκ ἀληθές, ὅταν δὲ μὴ ἐνυπάρχηι, οὐκ ἀεὶ ἀληθές· ὥσπερ Ὅμηρός [25] ἐστί τι, οἷον ποιητής. ἆρ' οὖν καὶ ἔστιν, ἢ οὔ; κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ κατηγορεῖται τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν <sup>19)</sup>· ὅτι γὰρ ποιητής ἐστιν, ἀλλ' οὐ καθ' αὑτό, κατηγορεῖται κατὰ τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν. ὥστέ <sup>20)</sup> ἐν ὅσαις κατηγορίαις μήτε ἐναντιότης ἔνεστιν, ἐὰν λόγοι ἀντ' ὀνομάτων λέγωνται, καὶ καθ' ἑαυτὰ <sup>21)</sup> ἐν ὅσαις κατηγορίαις μήτε ἐναντιότης ἔνεστιν, ἐὰν λόγοι ἀντ' ὀνομάτων λέγωνται, καὶ καθ' ἑαυτὰ κατηγορῆται καὶ [30] μὴ κατὰ συμβεβηκός, ἐπὶ τούτων τὸ τί καὶ ἁπλῶς ἀληθὲς ἔσται εἰπεῖν. τὸ δὲ μὴ ὄν, ὅτι δοξαστόν, οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὄν τι· δόξα γὰρ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅτι ἔστιν, ἀλλ' ὅτι οὐκ ἔστιν. | |||
_____________ | |||
1) πολλῶν δηλούμενον, οὐκ] πολλῶν συγκείμενον, οὐκ M-P | |||
2) γίνεται] γίγνεται M-P | |||
3) οὔτε] οὔτ' M-P | |||
4) ἀπόκρισις μία] μία ἀπόκρισις M-P | |||
5) ἐὰν] ἂν M-P | |||
6) δ'] δὲ M-P | |||
7) ταῦτα] ταῦθ' M-P | |||
8) ἑκάτερον ἀληθές, εἶναι δεῖ καὶ] ἑκάτερον, καὶ M-P | |||
9) λευκὸν αὐτό, καὶ] λευκόν, καὶ M-P | |||
10) λευκός, καὶ] λευκὸς λευκός, καὶ M-P | |||
11) Σωκράτης Σωκράτης ἄνθρωπος] Σωκράτης ἄνθρωπος M-P | |||
12) ἄνθρωπος ἄνθρωπος δίπους] ἄνθρωπος δίπους M-P | |||
13) γίνεσθαι] γίγνεσθαι M-P | |||
14) μουσικὸν ἕν τι. διὸ] μουσικόν. διὸ M-P | |||
15) ζῶιὁν ἐστιν ἢ δίπουν] ζῶιὁν ἢ δίπουν M-P | |||
16) τὸ ζῶιον καὶ τὸ δίπουν. ἀληθὲς δέ ἐστιν] τὸ δίπουν καὶ τὸ ζῶιον. ἀληθὲς δ' ἐστὶν M-P | |||
17) ἄνθρωπον ἄνθρωπον λευκόν] ἄνθρωπον λευκόν M-P | |||
18) ἐνυπάρχηι ὧι ἕπεται] ἐνυπάρχηι οἷς ἕπεται M-P | |||
19) κατηγορεῖται τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν· ὅτι] κατηγορεῖται τὸ ἔστιν τοῦ Ὁμήρου· ὅτι M-P | |||
20) ὥστέ] ὥστ' M-P | |||
21) ἑαυτὰ] αὑτὰ M-P{{Anmrkng Enzlnchws}} | |||
</noinclude> | </noinclude> | ||
Version vom 4. August 2024, 07:18 Uhr
▶Eines von Vielem oder vieles von Einem bejahen oder verneinen ist weder eine Bejahung noch eine Verneinung, wenn nicht das durch die Vielen Bezeichnete eines ist. Ich nenne aber das keine Einheit, wo zwar ein Name vorliegt, aber keine Einheit aus jenen Vielen. So ist z.B. der Mensch wohl ein Geschöpf und zweifüssig und zahm, aber es entsteht auch aus diesen vielen eine Einheit; dagegen wird aus dem weissen und dem Menschen und dem zahm keine Einheit und deshalb wären auch im Fall man eine Bestimmung von ihnen bejahte, dies nicht eine Bejahung, sondern nur eine Aeusserung, aber mehrere Bejahungen. Ebenso sind es viele Bejahungen, wenn Jemand diese mehreren Worte von einem Gegenstande aussagt. Wenn nun die dialektische, in der Form von Entweder – Oder gefasste Frage eine Antwort verlangt, sei es auf den Vordersatz oder auf den andern gegensätzlichen Theil, so kann, da der Vordersatz nur der eine Theil des in der Frage enthaltenen Gegensatzes ist, auch die Antwort nicht eine sein; denn auch die Frage ist nicht eine, selbst wenn sie in ihrem Gegensatze richtig ist. In der Topik habe ich hierüber verhandelt. Zugleich erhellt, dass die Frage: Was ein Gegenstand sei, keine dialektische Frage ist; denn bei einer solchen muss die Wahl gegeben sein, welchen von beiden der sich widersprechenden Sätzen der Antwortende behaupten will; deshalb muss der Fragende bestimmter hinzufügen, ob z.B. der Mensch dieses, oder nicht dieses ist.
Da nun mehrere zusammengestellte Bestimmungen bald wie eine Aussage aller dieser besonderen Bestimmungen ausgesprochen werden, bald nicht wie eine, so fragt sich, worin hier der Unterschied, liegt. So kann man von dem Menschen in Wahrheit besonders aussagen, dass er ein Geschöpf ist, und auch besonders dass er zweifüssig ist; aber ebenso kann man beide Bestimmungen als eines aussagen. Ebenso kann man Etwas getrennt erst Mensch und dann weiss nennen, aber auch beides zusammen als eines aussagen; allein es ist nicht zulässig, dass wenn ein Mensch in besonderen Sätzen Schuhmacher und gut genannt weiden kann, er auch in einem Satze ein guter Schuhmacher genannt werden kann, denn es würde viel Verkehrtes herauskommen, wenn, weil jedes einzelne dieser Urtheile wahr ist, deshalb auch beide zusammen wahr sein sollten. In Bezug- auf einen einzelnen Menschen ist allerdings sowohl die Aussage: dass er ein Mensch ist wie dass er weiss ist richtig und deshalb sind auch beide vereint hier wahr. Nimmt man aber wieder das Weiss für sich und verbindet es mit dem Ganzen, so ergiebt sich das Urtheil, dass der weisse Mensch weiss ist und das geht ohne Ende fort. Nimmt man ferner die Bestimmungen: musikalisch, weiss, und gehend, so führen auch diese durch eine wiederholte Verbindung zu einer Reihe ohne Ende. Auch wenn Socrates, sowohl Socrates, wie Mensch ist, so ergiebt sich durch die Verbindung der Satz, dass der Mensch Socrates Socrates ist und wenn jemand Mensch und zweifüssig ist, so ergiebt sich, dass der zweifüssige Mensch Mensch ist.
Es ist also klar, dass viel Verkehrtes herauskommt, wenn jemand solche Verbindungen allgemein für zulässig erklären wollte; wie aber die Regeln hier aufzustellen sind, will ich jetzt sagen. So weit die ausgesagten Bestimmungen von den Gegenständen, von denen man sie aussagen kann, nur als nebensächliche ausgesagt werden, sei es nebensächlich in Bezug auf den Gegenstand selbst, oder sei die eine Bestimmung nebensächlich in Bezug auf die andere, so weit bilden sie keine Einheit. So ist z.B. ein Mensch weiss und musikalisch; aber weiss und musikalisch sind keine Einheit, denn sie hängen demselben Menschen nur nebenbei an. Auch wenn man das Weisse in Wahrheit musikalisch nennen könnte, so wäre doch das musikalische Weisse keine Einheit, denn das Musikalische wäre nur nebenbei weiss und deshalb ist das musikalische Weisse keine Einheit. Deshalb kann auch der Schuhmacher nicht schlechthin gut genannt werden, wohl aber kann er ein zweifüssiges Geschöpf genannt werden, da diese Bestimmungen ihm nicht blos nebenbei anhaften. Auch können alle Bestimmungen, welche schon in dem anderem enthalten sind, von diesem nicht ausgesagt werden. Deshalb kann man das Weiss nicht wiederholt weiss nennen, noch ist der Mensch ein Mensch-Geschöpf oder ein Mensch-Zweifüssler, denn in dem Menschen ist schon das Geschöpf und das Zweifüssige enthalten. Dagegen kann man von einem einzelnen Menschen sich überhaupt so ausdrücken; so kann man z.B. diesen bestimmten Menschen einen Menschen und diesen bestimmten weissen Menschen einen weissen Menschen nennen.
Indess ist dies nicht immer zulässig; vielmehr wird, wenn in dem vorliegenden Gegenstande etwas Entgegengesetztes enthalten ist, so dass von ihm das Widersprechende ausgesagt werden würde, das Urtheil dann nicht wahr sein; z.B. wenn man einen todten Menschen einen Menschen nennen wollte. Ist aber ein solches Entgegengesetztes nicht an demselben vorhanden, so ist das Urtheil richtig; oder vielmehr: Wenn etwas Gegensätzliches in dem Gegenstande enthalten ist, so ist das Urtheil allemal falsch; wenn aber ein solches nicht darin enthalten ist, so ist das Urtheil doch nicht allemal wahr. So sagt man z.B.: Homer ist etwas, z.B. ein Dichter. Ist nun hiernach Homer oder ist er nicht? Offenbar wird hier das ist nur nebensächlich von Homer ausgesagt, nehmlich dahin, dass er ein Dichter ist, aber dies istwird nicht an – sich von Homer ausgesagt.
Sonach kann man alles Ausgesagte, was, wenn man auf seinen Begriff, statt auf den Namen achtet, mit dem Unterliegenden nicht im Widerspruche steht und was als ein An-sich und nicht blos nebensächlich demselben anhaftet, auch nach seinem Was schlechthin dem Unterliegenden in Wahrheit beilegen. Dagegen kann man das Nicht-seiende nicht deshalb, weil es ein Vorgestelltes ist, in Wahrheit als ein Seiendes bezeichnen; denn die Vorstellung desselben geht nicht dahin, dass es ist, sondern dass es nicht ist.
Τὸ δὲ ἓν κατὰ πολλῶν ἢ πολλὰ καθ' ἑνὸς καταφάναι ἢ ἀποφάναι, ἐὰν μὴ ἕν τι ἦι τὸ ἐκ τῶν πολλῶν δηλούμενον 1), οὐκ ἔστι κατάφασις μία οὐδὲ ἀπόφασις. λέγω δὲ ἓν [15] οὐκ ἐὰν ὄνομα ἓν ἦι κείμενον, μὴ ἦι δὲ ἕν τι ἐξ ἐκείνων, οἷον ὁ ἄνθρωπος ἴσως ἐστὶ καὶ ζῶιον καὶ δίπουν καὶ ἥμερον, ἀλλὰ καὶ ἕν τι γίνεται 2) ἐκ τούτων· ἐκ δὲ τοῦ λευκοῦ καὶ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τοῦ βαδίζειν οὐχ ἕν. ὥστε οὔτ' ἐὰν ἕν τι κατὰ τούτων καταφήσηι τις μία κατάφασις, ἀλλὰ φωνὴ μὲν μία καταφάσεις [20] δὲ πολλαί, οὔτε 3) ἐὰν καθ' ἑνὸς ταῦτα, ἀλλ' ὁμοίως πολλαί. εἰ οὖν ἡ ἐρώτησις ἡ διαλεκτικὴ ἀποκρίσεώς ἐστιν αἴτησις, ἢ τῆς προτάσεως ἢ θατέρου μορίου τῆς ἀντιφάσεως, ἡ δὲ πρότασις ἀντιφάσεως μιᾶς μόριον, οὐκ ἂν εἴη ἀπόκρισις μία 4) πρὸς ταῦτα· οὐδὲ γὰρ ἡ ἐρώτησις μία, οὐδ' ἐὰν 5) ἦι ἀληθής. [25] εἴρηται δὲ ἐν τοῖς Τοπικοῖς περὶ αὐτῶν. ἅμα δὲ δῆλον ὅτι οὐδὲ τὸ τί ἐστιν ἐρώτησίς ἐστι διαλεκτική· δεῖ γὰρ δεδόσθαι ἐκ τῆς ἐρωτήσεως ἑλέσθαι ὁπότερον βούλεται τῆς ἀντιφάσεως μόριον ἀποφήνασθαι. ἀλλὰ δεῖ τὸν ἐρωτῶντα προσδιορίσαι πότερον τόδε ἐστὶν ὁ ἄνθρωπος ἢ οὐ τοῦτο. [30]
Ἐπεὶ δὲ τὰ μὲν κατηγορεῖται συντιθέμενα, ὡς ἓν τὸ πᾶν κατηγόρημα τῶν χωρὶς κατηγορουμένων, τὰ δ' 6) οὔ, τίς ἡ διαφορά; κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου ἀληθὲς εἰπεῖν καὶ χωρὶς ζῶιον καὶ χωρὶς δίπουν, καὶ ταῦτα 7) ὡς ἕν, καὶ ἄνθρωπον καὶ λευκόν, καὶ ταῦθ' ὡς ἕν. ἀλλ' οὐχί, εἰ σκυτεὺς καὶ ἀγαθός, [35] καὶ σκυτεὺς ἀγαθός. εἰ γάρ, ὅτι ἑκάτερον ἀληθές, εἶναι δεῖ 8) καὶ τὸ συνάμφω, πολλὰ καὶ ἄτοπα ἔσται. κατὰ γὰρ τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸ ἄνθρωπος ἀληθὲς καὶ τὸ λευκόν, ὥστε καὶ τὸ ἅπαν. πάλιν εἰ τὸ λευκὸν αὐτό 9), καὶ τὸ ἅπαν, ὥστε ἔσται ἄνθρωπος λευκός 10), καὶ τοῦτο εἰς ἄπειρον. καὶ πάλιν [21a] μουσικὸς λευκὸς βαδίζειν· καὶ ταῦτα πολλάκις πεπλεγμένα εἰς ἄπειρον. ἔτι εἰ ὁ Σωκράτης Σωκράτης καὶ ἄνθρωπος, καὶ Σωκράτης Σωκράτης 11)ἄνθρωπος. καὶ εἰ ἄνθρωπος καὶ δίπους, καὶ ἄνθρωπος ἄνθρωπος 12)δίπους.
Ὅτι μὲν οὖν, εἴ τις ἁπλῶς θήσει τὰς συμπλοκὰς γίνεσθαι 13), [5] πολλὰ συμβαίνει λέγειν ἄτοπα, δῆλον· ὅπως δὲ θετέον, λέγομεν νῦν. τῶν δὴ κατηγορουμένων, καὶ ἐφ' οἷς κατηγορεῖσθαι συμβαίνει, ὅσα μὲν λέγεται κατὰ συμβεβηκὸς ἢ κατὰ τοῦ αὐτοῦ ἢ θάτερον κατὰ θατέρου, ταῦτα οὐκ ἔσται ἕν, οἷον ἄνθρωπος λευκός ἐστι καὶ μουσικός, ἀλλ' οὐχ ἓν τὸ [10] λευκὸν καὶ τὸ μουσικόν· συμβεβηκότα γὰρ ἄμφω τῶι αὐτῶι. οὐδ' εἰ τὸ λευκὸν μουσικὸν ἀληθὲς εἰπεῖν, ὅμως οὐκ ἔσται τὸ μουσικὸν λευκὸν ἕν τι· κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ τὸ μουσικὸν λευκόν, ὥστε οὐκ ἔσται τὸ λευκὸν μουσικὸν ἕν τι 14). διὸ οὐδ' ὁ σκυτεὺς ἁπλῶς ἀγαθός, ἀλλὰ ζῶιον δίπουν· οὐ γὰρ κατὰ συμβεβηκός. [15] ἔτι οὐδ' ὅσα ἐνυπάρχει ἐν τῶι ἑτέρωι· διὸ οὔτε τὸ λευκὸν πολλάκις οὔτε ὁ ἄνθρωπος ἄνθρωπος ζῶιὁν ἐστιν 15) ἢ δίπουν· ἐνυπάρχει γὰρ ἐν τῶι ἀνθρώπωι τὸ ζῶιον καὶ τὸ δίπουν. ἀληθὲς δέ ἐστιν 16) εἰπεῖν κατὰ τοῦ τινὸς καὶ ἁπλῶς, οἷον τὸν τινὰ ἄνθρωπον ἄνθρωπον ἢ τὸν τινὰ λευκὸν ἄνθρωπον 17) ἄνθρωπον λευκόν· [20] οὐκ ἀεὶ δέ, ἀλλ' ὅταν μὲν ἐν τῶι προσκειμένωι τῶν ἀντικειμένων τι ἐνυπάρχηι ὧι 18) ἕπεται ἀντίφασις, οὐκ ἀληθὲς ἀλλὰ ψεῦδος, οἷον τὸν τεθνεῶτα ἄνθρωπον ἄνθρωπον εἰπεῖν, ὅταν δὲ μὴ ἐνυπάρχηι, ἀληθές. ἢ ὅταν μὲν ἐνυπάρχηι, ἀεὶ οὐκ ἀληθές, ὅταν δὲ μὴ ἐνυπάρχηι, οὐκ ἀεὶ ἀληθές· ὥσπερ Ὅμηρός [25] ἐστί τι, οἷον ποιητής. ἆρ' οὖν καὶ ἔστιν, ἢ οὔ; κατὰ συμβεβηκὸς γὰρ κατηγορεῖται τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν 19)· ὅτι γὰρ ποιητής ἐστιν, ἀλλ' οὐ καθ' αὑτό, κατηγορεῖται κατὰ τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν. ὥστέ 20) ἐν ὅσαις κατηγορίαις μήτε ἐναντιότης ἔνεστιν, ἐὰν λόγοι ἀντ' ὀνομάτων λέγωνται, καὶ καθ' ἑαυτὰ 21) ἐν ὅσαις κατηγορίαις μήτε ἐναντιότης ἔνεστιν, ἐὰν λόγοι ἀντ' ὀνομάτων λέγωνται, καὶ καθ' ἑαυτὰ κατηγορῆται καὶ [30] μὴ κατὰ συμβεβηκός, ἐπὶ τούτων τὸ τί καὶ ἁπλῶς ἀληθὲς ἔσται εἰπεῖν. τὸ δὲ μὴ ὄν, ὅτι δοξαστόν, οὐκ ἀληθὲς εἰπεῖν ὄν τι· δόξα γὰρ αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ὅτι ἔστιν, ἀλλ' ὅτι οὐκ ἔστιν.
_____________
1) πολλῶν δηλούμενον, οὐκ] πολλῶν συγκείμενον, οὐκ M-P
2) γίνεται] γίγνεται M-P
3) οὔτε] οὔτ' M-P
4) ἀπόκρισις μία] μία ἀπόκρισις M-P
5) ἐὰν] ἂν M-P
6) δ'] δὲ M-P
7) ταῦτα] ταῦθ' M-P
8) ἑκάτερον ἀληθές, εἶναι δεῖ καὶ] ἑκάτερον, καὶ M-P
9) λευκὸν αὐτό, καὶ] λευκόν, καὶ M-P
10) λευκός, καὶ] λευκὸς λευκός, καὶ M-P
11) Σωκράτης Σωκράτης ἄνθρωπος] Σωκράτης ἄνθρωπος M-P
12) ἄνθρωπος ἄνθρωπος δίπους] ἄνθρωπος δίπους M-P
13) γίνεσθαι] γίγνεσθαι M-P
14) μουσικὸν ἕν τι. διὸ] μουσικόν. διὸ M-P
15) ζῶιὁν ἐστιν ἢ δίπουν] ζῶιὁν ἢ δίπουν M-P
16) τὸ ζῶιον καὶ τὸ δίπουν. ἀληθὲς δέ ἐστιν] τὸ δίπουν καὶ τὸ ζῶιον. ἀληθὲς δ' ἐστὶν M-P
17) ἄνθρωπον ἄνθρωπον λευκόν] ἄνθρωπον λευκόν M-P
18) ἐνυπάρχηι ὧι ἕπεται] ἐνυπάρχηι οἷς ἕπεται M-P
19) κατηγορεῖται τοῦ Ὁμήρου τὸ ἔστιν· ὅτι] κατηγορεῖται τὸ ἔστιν τοῦ Ὁμήρου· ὅτι M-P
20) ὥστέ] ὥστ' M-P
21) ἑαυτὰ] αὑτὰ M-P== Einzelnachweise ==