geminus
Erscheinungsbild
geminus
Latin
Etymology
Presumably from Proto-Italic *yemanos, from Proto-Indo-European *yemH- (“twin”), in view of Proto-Celtic *yemonos (Old Irish emon (“twin”)). If this is true, the g- must have been analogically introduced from gignō (“to give birth to”), genus (“offspring”).[1]
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈɡe.mi.nus/, [ˈɡɛmɪnʊs̠]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /ˈd͡ʒe.mi.nus/, [ˈd͡ʒɛːminus]
Adjective
geminus (feminine gemina, neuter geminum); first/second-declension adjective
- (literal) twinborn, twin [ quotations ▼]
- (transferred sense)
Inflection
First/second-declension adjective.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | geminus | gemina | geminum | geminī | geminae | gemina | |
| Genitive | geminī | geminae | geminī | geminōrum | geminārum | geminōrum | |
| Dative | geminō | geminō | geminīs | ||||
| Accusative | geminum | geminam | geminum | geminōs | geminās | gemina | |
| Ablative | geminō | geminā | geminō | geminīs | |||
| Vocative | gemine | gemina | geminum | geminī | geminae | gemina | |