Zum Inhalt springen

vir

aus AufEinWort, der freien Forschung
Dies ist eine alte Version dieser Seite, zuletzt bearbeitet am 27. Juni 2024 um 11:18 Uhr durch Nikolaos (Diskussion | Beiträge). Sie kann sich erheblich von der aktuellen Version unterscheiden.

vi-r uital.-lat. “Mann, männlich”, vgl. ahdt. wer "Mann";

uig. *wiHrós "Mann", uital. *wiros, sanskr. vīrá, uger. *weraz, ahd. wer "Mann", mhd. Wehr, asächs. wer, apreuß. wijrs, aengl. engl. were-, wer, lith. vyras, latv. vīrs, air. fer, anord. verr, osti. ир, ir.

From Proto-Italic *wiros, from Proto-Indo-European *wiHrós. Cognates include Sanskrit वीर (vīrá), Old Prussian wijrs, Lithuanian vyras, Latvian vīrs, Old Irish fer, Old Norse verr, Ossetian ир (ir, “Ossetians”) and Old English wer (English were-).

Pronunciation

Noun

vir m (genitive virī); second declension

  1. man (adult male human) [ quotations ▼]
  2. brave or courageous man, hero, warrior
  3. husband
  4. (military) foot soldier

Usage notes

Vir has the sense of adult male human being. In reference to age or maturity, it is used in opposition to puer (“boy”); in reference to gender or sex, it is used in opposition to or coordination with fēmina or mulier (“woman”). In the context of ancient Roman society, vir connoted a man of freeborn status rather than an enslaved man or freedman.[1] "Man" in the sense of "human being" is rendered by Latin homō (e.g., as opposed to bēstia (“beast”) or deus(“god”)); in the sense of male, by Latin mās (as opposed to fēmina (“female”)).

Declension

Second-declension noun (nominative singular in -r).

Case Singular Plural
Nominative vir virī
Genitive virī virōrum
Dative virō virīs
Accusative virum virōs
Ablative virō virīs
Vocative vir virī