Zum Inhalt springen

compitum

aus AufEinWort, der freien Forschung
Dies ist eine alte Version dieser Seite, zuletzt bearbeitet am 19. März 2024 um 14:49 Uhr durch Nikolaos (Diskussion | Beiträge). Sie kann sich erheblich von der aktuellen Version unterscheiden.

com-pit-um lat. 'Kreuzgang, Kreuzung' eigtl. 'Bittgang'

compitum[1], ī, n. (competo; Plur. auch competa geschr., Varr. LL. 6, 25. Isid. 15, 16, 12), der Ort, wo zwei od. mehrere Wege zusammenstoßen, der Kreuzweg, Scheideweg (hier lebhafter Verkehr, deshalb Versteigerungen von Trödelwaren); mit bes. Altären, an denen die Kompitalien (s. compitālis) gefeiert wurden, c. Anagninum, wo die via Lavinicana u. Praenestina zusammentrafen, Liv. 27, 4, 12: pagi et compita, Verg. georg. 2, 382: compita Larum, Plin. 3, 66: compita frequentia, Hor. sat. 2, 3, 25: rem divinam nisi compitalibus in compito aut in foco ne faciat, Cato r. r. 5, 4: in atriis auctionariis potius, quam in triviis aut in compitis auctionari, Cic. agr. 1, 7. – bildl. (mit Anspielung auf den Scheideweg des Herkules), Pers. 5, 35. – übtr., compitum stomachi, Tert. de res. carn. 60. – / Nbf. compitus, ī, m., Caecil. com. 226. Varr. fr. bei Non. 196, 9.

Alternative forms

Von con- „mit“ +‎ petō „Ich ersuche“ (Bitten).

Pronunciation

Substantiv

compitum n (Genitiv compitī); zweite Deklination

  1. (hauptsächlich im Plural) Kreuzung

Declension

Second-declension noun (neuter).

Case Singular Plural
Nominative compitum compita
Genitive compitī compitōrum
Dative compitō compitīs
Accusative compitum compita
Ablative compitō compitīs
Vocative compitum compita
  1. ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81913 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 1, Sp. 1349. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002294818; Lizenz: Gemeinfrei; Faksimiles: 1349