compitum
com-pit-um lat. 'Kreuzgang, Kreuzung' eigtl. 'Bittgang'
compitum[1], ī, n. (competo; Plur. auch competa geschr., Varr. LL. 6, 25. Isid. 15, 16, 12), der Ort, wo zwei od. mehrere Wege zusammenstoßen, der Kreuzweg, Scheideweg (hier lebhafter Verkehr, deshalb Versteigerungen von Trödelwaren); mit bes. Altären, an denen die Kompitalien (s. compitālis) gefeiert wurden, c. Anagninum, wo die via Lavinicana u. Praenestina zusammentrafen, Liv. 27, 4, 12: pagi et compita, Verg. georg. 2, 382: compita Larum, Plin. 3, 66: compita frequentia, Hor. sat. 2, 3, 25: rem divinam nisi compitalibus in compito aut in foco ne faciat, Cato r. r. 5, 4: in atriis auctionariis potius, quam in triviis aut in compitis auctionari, Cic. agr. 1, 7. – bildl. (mit Anspielung auf den Scheideweg des Herkules), Pers. 5, 35. – übtr., compitum stomachi, Tert. de res. carn. 60. – / Nbf. compitus, ī, m., Caecil. com. 226. Varr. fr. bei Non. 196, 9.
Alternative forms
Von con- „mit“ + petō „Ich ersuche“ (Bitten).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈkom.pi.tum/, [ˈkɔmpɪt̪ʊ̃ˑ]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /ˈkom.pi.tum/, [ˈkɔmpit̪um]
Substantiv
compitum n (Genitiv compitī); zweite Deklination
- (hauptsächlich im Plural) Kreuzung
Declension
Second-declension noun (neuter).
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | compitum | compita |
| Genitive | compitī | compitōrum |
| Dative | compitō | compitīs |
| Accusative | compitum | compita |
| Ablative | compitō | compitīs |
| Vocative | compitum | compita |
- ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81913 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 1, Sp. 1349. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002294818; Lizenz: Gemeinfrei; Faksimiles: 1349