atme ahd.-deu.
atmen Vb. ‘Luft einziehen und ausstoßen’, ahd. ātamōn (10. Jh.), mhd. ātemen, ætemen, vom Substantiv abgeleitet.
v. uger. *ēþmaz, v. uig.*h₁eh₁tmén, v. *h₁eh₁t-. vgl. skr. आत्मन् ātman.