canonicus
Erscheinungsbild
canonicus Kanoniker; Canonicus = Stiftsherr, Geistlicher einer Bischofskirche.
Borrowed from Ancient Greek κανονικός (kanonikós).
Pronunciation
- (Classical Latin) IPA(key): [kaˈnɔ.nɪ.kʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [kaˈnɔː.ni.kus]
Noun
canonicus m (genitive canonicī); second declension
- canon
- clergyman
- prebendary
Declension
Second-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | canonicus | canonicī |
| genitive | canonicī | canonicōrum |
| dative | canonicō | canonicīs |
| accusative | canonicum | canonicōs |
| ablative | canonicō | canonicīs |
| vocative | canonice | canonicī |
Adjective
canonicus (feminine canonica, neuter canonicum); first/second-declension adjective
- canonical
- regular (obeying rules)
Declension
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | canonicus | canonica | canonicum | canonicī | canonicae | canonica | |
| genitive | canonicī | canonicae | canonicī | canonicōrum | canonicārum | canonicōrum | |
| dative | canonicō | canonicae | canonicō | canonicīs | |||
| accusative | canonicum | canonicam | canonicum | canonicōs | canonicās | canonica | |
| ablative | canonicō | canonicā | canonicō | canonicīs | |||
| vocative | canonice | canonica | canonicum | canonicī | canonicae | canonica | |