hypokéimenon

hypokéimenon agr. ὑποκείμενον 'Hypokeimenon' wrtl. 'Unterliegende'; 'Unterlage, Grundlage' glhrt. ‚das Zugrundeliegende‘

Pronunciation IPA^(key): /hy.po.kěː.me.non/ → /y.poˈci.me.non/ → /i.poˈci.me.non/

Participle

ὑποκείμενον • (hypokeímenon)

1. masculine accusative singular of ὑποκείμενος (hypokeímenos), present middle/passive participle of ὑπόκειμαι (hypókeimai)
2. neuter nominative singular of ὑποκείμενος (hypokeímenos)
3. neuter accusative singular of ὑποκείμενος (hypokeímenos)
4. neuter vocative singular of ὑποκείμενος (hypokeímenos)