distīnctiō
Erscheinungsbild
distīnct--io, distīnct--iō (Genitiv distīnctiōnis) lat. 'Unterschied, Unterscheidung'; ‘Auszeichnung, Rang, Würde’ (18. Jh.),
distīnctiō f (Genitiv distīnctiōnis); dritte Deklination
- Unterschied, Unterscheidung
- (Grammatik) Interpunktionszeichen
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /disˈtiːnk.ti.oː/, [d̪ɪs̠ˈt̪iːŋkt̪ioː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /disˈtink.t͡si.o/, [d̪isˈt̪iŋkt̪͡s̪io]
Third-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | distīnctiō | distīnctiōnēs |
| Genitive | distīnctiōnis | distīnctiōnum |
| Dative | distīnctiōnī | distīnctiōnibus |
| Accusative | distīnctiōnem | distīnctiōnēs |
| Ablative | distīnctiōne | distīnctiōnibus |
| Vocative | distīnctiō | distīnctiōnēs |