donum
donum Geschenk, Gabe
dōnum[1], ī, n. (v. dare), die Gabe, das Geschenk des freien guten Willens (vgl. munus), I) im allg.: regale, Cic.: dona dotalia, Liv.: dona militaria, Caes., Sall. u.a.: dona nuptialia, Cic.: dona naturae, Cic.: eximia naturae dona, Plin.: deorum dono atque munere, Cic.: dona dare, Komik. u. Nep. (u. so dona dando, zus. = durch Schenken, Sen.): legem de donis et muneribus (Geschenke aller Art an die Sachwalter) ferre, Cic.: donis militaribus amplissime alqm donare, Caes.: certatim dona mittere et munera, Plaut.: alqd dono mittere alci, Perioch. Sulpic. ad Ter. eun. v. 8: id dono datur atque accipitur, Sall. fr.: alqm od. alqd dono dare alci, Ter.: pro magnis beneficiis animam dono dedisse, zum Opfer gebracht haben, Sall. fr.: dono (zum Geschenke) emere eam (puellam) alci, Ter.: quae (examina apium) dono vel aucupio contingunt, die man zum G. bekommt oder selbst einfängt, Col. – dona ultima od. suprema, »die letzte Ehre« die man den Verstorbenen durch Opfer u. dgl. erweist, Ov. u. Val. Flacc. – II) (wie δῶρον) insbes., a) das Weihgeschenk (ἀνάθημα), die Opfergabe, das Opfer, dona templi, Quint.: dona turea, Verg.: eius victoriae ergo Apollini dona dare, Nep.: dona deûm templis ferre, Ov.: dona magnifica Delphos ad Apollinem mittere, Cic. – m. obj. Genet. (für), donum Apollinis, Liv. 5, 23, 8. – b) das Totenopfer, dona feralia od.ultima, Ov.: exstincto cineri sua dona ferre, Ov.
From Proto-Italic *dōnom, from Proto-Indo-European *déh₃nom, from *deh₃-. Cognate to Sanskrit दान (dā́na).
- (Classical Latin) IPA(key): [ˈdoː.nũː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [ˈdɔː.num]
dōnum n (genitive dōnī); second declension
- gift, present
- Synonyms: datum, pretium, praemium, datiō
- Dōnum sanguinis – dōnum vītae
- Donation of blood – a gift of life
- offering, sacrifice
- Synonym: oblātiō
Second-declension noun (neuter).
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | dōnum | dōna |
| genitive | dōnī | dōnōrum |
| dative | dōnō | dōnīs |
| accusative | dōnum | dōna |
| ablative | dōnō | dōnīs |
| vocative | dōnum | dōna |
- ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81913 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 1, Sp. 2289. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002350203 Lizenz: Gemeinfrei