incitatio
incitātio, ōnis, f. (incito), das Antreiben, Anregen, I) aktiv (übtr.) = das Erregen, Anfeuern, die Aufregung, animi iudicis, Cic. de or. 2, 183: languentis populi, Cic. de or. 2, 35. – II) passiv = das Angetriebensein, die rasche Bewegung, A) eig.: sol tantā fertur incitatione, ut etc., wird mit solcher Gewalt vorwärts getrieben, daß usw., Cic. Acad. 2, 82. – B) übtr., a) v. der Rede,vis atque inc. orationis, Gewalt u. Schwung, Cic. de or. 1, 161. – b) v. Geiste, der innere Trieb, -Drang, mentis inc. et permotio divina, Cic. de div. 1, 89: quaedam animi inc., Caes. b. c. 3, 92, 3: inc. eius, Amm. 14, 1, 10.
Quelle:
Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81918 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 2, Sp. 151.
Permalink:
http://www.zeno.org/nid/20002434075
Lizenz:
Gemeinfrei
From incitō + -tiō.
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪŋ.kɪˈtaː.ti.oː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [in̠ʲ.t͡ʃiˈtat.t͡si.o]
incitātiō f (genitive incitātiōnis); third declension
- incitement
- vehemence, ardour
Third-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | incitātiō | incitātiōnēs |
| genitive | incitātiōnis | incitātiōnum |
| dative | incitātiōnī | incitātiōnibus |
| accusative | incitātiōnem | incitātiōnēs |
| ablative | incitātiōne | incitātiōnibus |
| vocative | incitātiō | incitātiōnēs |