inertia
inertia a.s. "Untauglichkeit, Untüchtigkeit, Unvermögen"
inertia[1], ae, f. (iners), I) die Ungeschicktheit, Untüchtigkeit eines Menschen, Auct. b. Alex. 10, 5. Auct. b. Afr. 31, 5. Petron. 135, 6: Plur., Cic. part. or. 35. – II) die Trägheit, Unlust zur Arbeit, Gemächlichkeit, Verdrossenheitn(Ggstz. labor), Cic. u.a.: inquieta, geschäftiger Müßiggang, Sen.: im Ggstz. mit folg. Genet., qui tantas et tam infinitas pecunias non propter inertiam laboris (Unlust zur Arbeit), sed propter magnificentiam liberalitatis repudiarit, Cic. Rosc. com. 24. – III) ohne Tadel = das Unbeschäftigtsein, die Gemächlichkeit, Behaglichkeit, [220] non tamen ut omnino ab inertia mea et quiete discederem, Plin. ep. 1, 6, 1.
From Proto-Italic *enartjā. Related to iners (“without skill; inactive”), from in- (“not”) + ars (“art, skill”).
- (Classical Latin) IPA(key): [ɪˈnɛr.ti.a]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [iˈnɛr.t͡si.a]
inertia f (genitive inertiae); first declension
- want of art or skill, unskillfulness, ignorance
- Antonyms: calliditās, sapientia
- (by extension) inactivity, idleness, laziness, indolence
- Synonyms: pigritia, sēgnitia, ignāvia, dēsidia, sōcordia, ōtium
- Antonyms: impigritās, alacritās, strēnuitās, āctīvitās
First-declension noun.
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | inertia | inertiae |
| genitive | inertiae | inertiārum |
| dative | inertiae | inertiīs |
| accusative | inertiam | inertiās |
| ablative | inertiā | inertiīs |
| vocative | inertia | inertiae |
- ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81918 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 2, Sp. 220-221. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002440970 Lizenz: Gemeinfrei