Zum Inhalt springen

opīnor

aus AufEinWort, der freien Forschung

opīn-or "vermuten, vermeinen, wähnen, in der Einbildung stehen,"

  • von *opīnus (in inopīnus, necopīnus), of unclear origin.

The word is traditionally derived from Proto-Indo-European *op- “vorziehen, wählen”, whence optō.

  • However, Schrijver argues that the semantic link between "to choose" and "to believe" is tenuous, leaving the connection uncertain.
  • Vine notes that an alternative spelling of the word found in a third-century Praenestine inscription, opeinor, suggesting that the Proto-Italic form contained *-ei-and not *-ī-, rendering formal analysis even more difficult.

Pronunciation

[✐ | ✎]
  • (Classical Latin) IPA(key): [ɔˈpiː.nɔr]
  • (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [oˈpiː.nor]

Verb

[✐ | ✎]

opīnor (present infinitive opīnārī, perfect active opīnātus sum); first conjugation, deponent

  1. to suppose, imagine, deem, think, judge, opine
    Synonyms: puto, cogito, sentio, existimo, arbitror, credo, iudico, censeo, considero

Conjugation

[✐ | ✎]

opīnor[1], ātus sum, āri (von *opio, ōnis, die Meinung, der Nbf. von optio, ōnis), vermuten, vermeinen, wähnen, in der Einbildung stehen, vermutungsweise glauben, meinen, denken (Ggstz. compertum habeo, affirmo, pro certo habeo), mit allg. Acc., ex quo intellegitur multa falso homines opinari, Cic.: sapiens nihil opinatur, Cic.: sapientem saepe aliquid opinari quod nesciat, Cic.: quod ego non magis somniabam neque opinabar neque censebam, Plaut. – m. folg. Acc. u. Infin., opinatus sum me in provinciam exiturum, Cic. – m. de u. Abl., so u. so denken u. sich demgemäß äußern, Vergilius quoque id ipsum, quod Cicero, de fato opinatus est, Gell.: de alqo male, Suet.: u. so durius de rege, Iustin.: de vobis non secus ac de teterrimis hostibus opinatur, Cic. – absol., loquor, ut opinor, Cic.: proinde desinant quidam quaerere ultra aut opinari, mihique, qui compertum habeo, credant, Suet: ut percipi nihil putem posse, assensurum autem non percepto, id est, opinaturum sapientem existimem, sed ita ut intellegat se opinari, Cic.: parva opinatu, Plin. – u. absol. als Parenthese, ut opinor, wie ich vermute, denke, Komik. u. Cic.: verum, ut opinor, aber freilich, Cic.: u. bl.opinor, vermute, denke ich, vermutlich, in der Frage auch = nicht wahr? [1362] Komik. u. Cic.: sed, opinor, quiescamus, Cic. – / Partic. opinātus passiv., a) vermutet, ver meintlich, eingebildet, in der Einbildung bestehend, Schein-, bona, mala, Cic.: vestra sunt irreligiose opinata, Arnob. – b) in hoher Meinung (bei den Leuten) stehend, berühmt, certamen, Amm. 21, 6, 3: opinatissima civitas, Vulg. Iudith 2, 13. Cassiod. var. 8, 33, 4: opinatissimus medicus, Acro Hor. sat. 2, 3, 161: opinatissimi bibliopolae, Acro Hor. ep. 2, 3, 345.

  1. ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81918 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 2, Sp. 1362-1363.; Permalink: http://www.zeno.org/nid/2000253276X; Lizenz: Gemeinfrei