assertiō
Erscheinungsbild
assert-iō lat. Assertion; Wrtdtng: wrtl. 1. Ansaat; 2. Anbindung
Substantiv assertiō f (Genitiv assertiōnis); dritte Deklination
- Statuserklärung (eine formelle Erklärung des Zivilstands einer Person, ob als Sklave oder freier Mann)
- (Spätlatein) Behauptung (eine positive Erklärung oder Behauptung)
| (Classical Latin) IPA(key): /asˈser.ti.oː/, [äs̠ˈs̠ɛrt̪ioː] | ||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /asˈser.t͡si.o/, [äsˈsɛrt̪͡s̪io] | ||
| Third-declension noun. | ||
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | assertiō | assertiōnēs |
| Genitive | assertiōnis | assertiōnum |
| Dative | assertiōnī | assertiōnibus |
| Accusative | assertiōnem | assertiōnēs |
| Ablative | assertiōne | assertiōnibus |
| Vocative | assertiō | assertiōnēs |