coniugātiō
Erscheinungsbild
coniugātiō lat. Konjugation, Verbindung, Syllogismus
Von coniugō + -tiō. Im grammatikalischen Sinne ist es eine Lehnübersetzung des altgriechischen συζυγίᾱ (suzugíā).
Substantiv coniugātiō f (Genitiv coniugātiōnis); dritte Deklination
- Der Akt des Kombinierens, Verbindens oder Zusammenmischens; Mischung.
- Die etymologische Beziehung von Wörtern.
- (Grammatik) Konjugation
- Syllogismus
| (Classical Latin) IPA(key): /kon.i̯uˈɡaː.ti.oː/, [kɔni̯ʊˈɡäːt̪ioː] | ||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /kon.juˈɡat.t͡si.o/, [konjuˈɡät̪ː͡s̪io] | ||
| Third-declension noun. | ||
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | coniugātiō | coniugātiōnēs |
| Genitive | coniugātiōnis | coniugātiōnum |
| Dative | coniugātiōnī | coniugātiōnibus |
| Accusative | coniugātiōnem | coniugātiōnēs |
| Ablative | coniugātiōne | coniugātiōnibus |
| Vocative | coniugātiō | coniugātiōnēs |