disiunctiō
Erscheinungsbild
dis-iunctiō lat. Disjunktion; Entbunden, Trennung
Substantiv disiūnctiō f (Genitiv disiūnctiōnis); dritte Deklination
| Third-declension noun. | ||
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | disiūnctiō | disiūnctiōnēs |
| Genitive | disiūnctiōnis | disiūnctiōnum |
| Dative | disiūnctiōnī | disiūnctiōnibus |
| Accusative | disiūnctiōnem | disiūnctiōnēs |
| Ablative | disiūnctiōne | disiūnctiōnibus |
| Vocative | disiūnctiō | disiūnctiōnēs |