dissonāns
Erscheinungsbild
dis-sonāns lat. abtönend, mißtönend, uneinklang
Das Präsenspartizip von dissonō.
Partizip dissonāns (Genitiv dissonantis); Partizip dritter Deklination mit einer Endung
- nicht übereinstimmend im Klang, in einem Zustand der Dissonanz sein
- nicht übereinstimmend, in Disharmonie sein
| Third-declension participle. | |||||
| Number | Singular | Plural | |||
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| Nominative | dissonāns | dissonantēs | dissonantia | ||
| Genitive | dissonantis | dissonantium | |||
| Dative | dissonantī | dissonantibus | |||
| Accusative | dissonantem | dissonāns | dissonantēs dissonantīs |
dissonantia | |
| Ablative | dissonante dissonantī1 |
dissonantibus | |||
| Vocative | dissonāns | dissonantēs | dissonantia | ||
1When used purely as an adjective.