dēlictum
Erscheinungsbild
dēlict-um lat. wrtl. Ablassung, Weglassung, …; Fehler, Straftat, Missetat, Verbrechen, Übertretung
Von dēlinquō wrtl. ablassen, weglassen; glhrt. „scheitern, fehlen“.
Substantiv dēlictum n (Genitiv dēlictī); zweite Deklination
- Fehler, Straftat, Missetat, Verbrechen, Übertretung
| (Classical Latin) IPA(key): /deːˈlik.tum/, [d̪eːˈlʲɪkt̪ʊ̃ˑ] | |||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /deˈlik.tum/, [d̪eˈlikt̪um] | |||
| Second-declension noun (neuter). | |||
|---|---|---|---|
| Case | Singular | Plural | |
| Nominative | dēlictum | dēlicta | |
| Genitive | dēlictī | dēlictōrum | |
| Dative | dēlictō | dēlictīs | |
| Accusative | dēlictum | dēlicta | |
| Ablative | dēlictō | dēlictīs | |
| Vocative | dēlictum | dēlicta | |