Zum Inhalt springen

dēlictum

aus AufEinWort, der freien Forschung

dēlict-um lat. wrtl. Ablassung, Weglassung, …; Fehler, Straftat, Missetat, Verbrechen, Übertretung

Von dēlinquō wrtl. ablassen, weglassen; glhrt. „scheitern, fehlen“.

Substantiv dēlictum n (Genitiv dēlictī); zweite Deklination

  1. Fehler, Straftat, Missetat, Verbrechen, Übertretung
    1. Synonyme: peccātum, scelus, vitium, noxa, culpa, error, crīmen, facinus, dēlinquentia, iniūria, malum, commissum, maleficium
    2. Antonyme: bonum, rēctum, virtūs
Pronunciation / Declension
(Classical Latin) IPA(key): /deːˈlik.tum/, [d̪eːˈlʲɪkt̪ʊ̃ˑ]
(modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /deˈlik.tum/, [d̪eˈlikt̪um]
Second-declension noun (neuter).
Case Singular Plural
Nominative dēlictum dēlicta
Genitive dēlictī dēlictōrum
Dative dēlictō dēlictīs
Accusative dēlictum dēlicta
Ablative dēlictō dēlictīs
Vocative dēlictum dēlicta