Zum Inhalt springen

„Anmerkung:PsyErkDunSco (Werner)/386:01“ – Versionsunterschied

aus AufEinWort, der freien Forschung
KKeine Bearbeitungszusammenfassung
KKeine Bearbeitungszusammenfassung
 
Zeile 1: Zeile 1:
[[Kategorie:PsyErkDunSco (Werner)]]
[[Kategorie:PsyErkDunSco (Werner)]]
Anima considerari potest, ut habet respectum ad operationem intellectualem seu volantariam; et tunc cum ipso respectu ipsa substantia animae est potentia intellectiva. Accipiendo animam secundam hanc considerationem non est per se nec in toto corpore nec in aliqua parte, est tamen per accidens scil. per substantiam, cum qua realiter idem est, in toto et in qualibet ejus parto. … Ergo cadem res simul est corpori unita et non unita, quia cum potentia realiter sit idem qaod substantin animae, sicut anima quamdiu est in corporo, est ei unita, sic potentia realiter, ut est res absoluta, semper est corpori unita, sed secundum quod recipit rationem respectus seu potentiae intellectivae, ratione illius non est unita corpori. Ror. princip. qu. 18, art. 3 .
Anima considerari potest, ut habet respectum ad operationem intellectualem seu voluntariam; et tunc cum ipso respectu ipsa substantia animae est potentia intellectiva. Accipiendo animam secundum hanc considerationem non est per se nec in toto corpore nec in aliqua parte, est tamen per accidens scil. per substantiam, cum qua realiter idem est, in toto et in qualibet ejus parte. … Ergo eadem res simul est corpori unita et non unita, quia cum potentia realiter sit idem quod substantia animae, sicut anima quamdiu est in corpore, est ei unita, sic potentia realiter, ut est res absoluta, semper est corpori unita, sed secundum quod recipit rationem respectus seu potentiae intellectivae, ratione illius non est unita corpori. Rer. princip. qu. 18, art. 3 .
----Die anima kann betrachtet werden, insofern sie einen respectus zur operatio intellectualis oder voluntaria hat; und dann ist mit eben diesem respectus die Substantia der anima selbst die potentia intellectiva.
 
Wenn man die '''anima''' gemäß dieser Betrachtung nimmt, ist sie '''per se''' weder im ganzen Corpus noch in irgendeinem Teil; sie ist jedoch '''per accidens''', nämlich durch die Substantia, mit welcher sie realiter dasselbe ist, im Ganzen und in jedem seiner Teile.
 
Also ist dieselbe Res zugleich mit dem Corpus geeint und nicht geeint; denn da die '''potentia''' realiter dasselbe ist wie die Substantia der anima, ist die potentia realiter — insofern sie eine '''res absoluta''' ist — immer mit dem Corpus geeint, so wie die anima, solange sie im Corpus ist, mit diesem geeint ist; aber insofern sie die '''ratio''' eines '''respectus''' oder einer '''potentia intellectiva''' empfängt, ist sie aufgrund jener ratio nicht mit dem Corpus geeint.

Aktuelle Version vom 30. Juni 2026, 11:57 Uhr

Anima considerari potest, ut habet respectum ad operationem intellectualem seu voluntariam; et tunc cum ipso respectu ipsa substantia animae est potentia intellectiva. Accipiendo animam secundum hanc considerationem non est per se nec in toto corpore nec in aliqua parte, est tamen per accidens scil. per substantiam, cum qua realiter idem est, in toto et in qualibet ejus parte. … Ergo eadem res simul est corpori unita et non unita, quia cum potentia realiter sit idem quod substantia animae, sicut anima quamdiu est in corpore, est ei unita, sic potentia realiter, ut est res absoluta, semper est corpori unita, sed secundum quod recipit rationem respectus seu potentiae intellectivae, ratione illius non est unita corpori. Rer. princip. qu. 18, art. 3 .


Die anima kann betrachtet werden, insofern sie einen respectus zur operatio intellectualis oder voluntaria hat; und dann ist mit eben diesem respectus die Substantia der anima selbst die potentia intellectiva.

Wenn man die anima gemäß dieser Betrachtung nimmt, ist sie per se weder im ganzen Corpus noch in irgendeinem Teil; sie ist jedoch per accidens, nämlich durch die Substantia, mit welcher sie realiter dasselbe ist, im Ganzen und in jedem seiner Teile.

Also ist dieselbe Res zugleich mit dem Corpus geeint und nicht geeint; denn da die potentia realiter dasselbe ist wie die Substantia der anima, ist die potentia realiter — insofern sie eine res absoluta ist — immer mit dem Corpus geeint, so wie die anima, solange sie im Corpus ist, mit diesem geeint ist; aber insofern sie die ratio eines respectus oder einer potentia intellectiva empfängt, ist sie aufgrund jener ratio nicht mit dem Corpus geeint.