Zum Inhalt springen

Anmerkung:PsyErkDunSco (Werner)/386:01

aus AufEinWort, der freien Forschung

Anima considerari potest, ut habet respectum ad operationem intellectualem seu voluntariam; et tunc cum ipso respectu ipsa substantia animae est potentia intellectiva. Accipiendo animam secundum hanc considerationem non est per se nec in toto corpore nec in aliqua parte, est tamen per accidens scil. per substantiam, cum qua realiter idem est, in toto et in qualibet ejus parte. … Ergo eadem res simul est corpori unita et non unita, quia cum potentia realiter sit idem quod substantia animae, sicut anima quamdiu est in corpore, est ei unita, sic potentia realiter, ut est res absoluta, semper est corpori unita, sed secundum quod recipit rationem respectus seu potentiae intellectivae, ratione illius non est unita corpori. Rer. princip. qu. 18, art. 3 .


Die anima kann betrachtet werden, insofern sie einen respectus zur operatio intellectualis oder voluntaria hat; und dann ist mit eben diesem respectus die Substantia der anima selbst die potentia intellectiva.

Wenn man die anima gemäß dieser Betrachtung nimmt, ist sie per se weder im ganzen Corpus noch in irgendeinem Teil; sie ist jedoch per accidens, nämlich durch die Substantia, mit welcher sie realiter dasselbe ist, im Ganzen und in jedem seiner Teile.

Also ist dieselbe Res zugleich mit dem Corpus geeint und nicht geeint; denn da die potentia realiter dasselbe ist wie die Substantia der anima, ist die potentia realiter — insofern sie eine res absoluta ist — immer mit dem Corpus geeint, so wie die anima, solange sie im Corpus ist, mit diesem geeint ist; aber insofern sie die ratio eines respectus oder einer potentia intellectiva empfängt, ist sie aufgrund jener ratio nicht mit dem Corpus geeint.