Zum Inhalt springen

francus

aus AufEinWort, der freien Forschung
Dies ist die aktuelle Version dieser Seite, zuletzt bearbeitet am 7. April 2024 um 10:51 Uhr durch Nikolaos (Diskussion | Beiträge).
(Unterschied) ← Nächstältere Version | Aktuelle Version (Unterschied) | Nächstjüngere Version → (Unterschied)

franc--us slat. 'Franke', mlat. 'Franzose'

Vom fränkischen *Frankō „ein Franke“), wiederum vom uger. *frankô „Wurfspeer“. Siehe auch ahdt. Franko „ein Franke“, aengl. franca „Wurfspeer, Speer“. Vergleiche Sächsisch, letztendlich eine Ableitung des uger. *sahsą „Messer, Dolch“.

Adjektiv

francus (weiblich franca, Neutrum francum); Adjektiv der ersten/zweiten Deklination

  1. (Spätlateinisch) Fränkisch, von den Franken oder in Bezug auf die Franken
    1. Synonyme: francicus, franciscus
  2. (Mittelalterliches Latein) Französisch, vom französischen Volk oder in Bezug auf das französische Volk.

Pronunciation

Declension

First/second-declension adjective.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative francus franca francum francī francae franca
Genitive francī francae francī francōrum francārum francōrum
Dative francō francō francīs
Accusative francum francam francum francōs francās franca
Ablative francō francā francō francīs
Vocative france franca francum francī francae franca

Noun

francus m (genitive francī); second declension

  1. (Medieval Latin) a Frenchman

Declension

Second-declension noun.

Case Singular Plural
Nominative francus francī
Genitive francī francōrum
Dative francō francīs
Accusative francum francōs
Ablative francō francīs
Vocative france francī

Noun

francus m (genitive francī); second declension

  1. (New Latin) franc (currency)

Declension

Second-declension noun.

Case Singular Plural
Nominative francus francī
Genitive francī francōrum
Dative francō francīs
Accusative francum francōs
Ablative francō francīs
Vocative france francī