distīnctus
distīnct--us Vorlage:lat. deutlich, getrennt, eindeutig, klar
Partizip Perfekt Passiv von distinguō.
Anm. KF: Wortherkunft ist fragwürdig
[2234] 1. dīstīnctus, a, um, PAdi. m. Compar. (v. distinguo), I) gehörig abgeteilt, -unterschieden, -eingerichtet, urbs delubris d. spatiisque communibus, Cic.: vitae genus d., Plin. ep. – illa (Macedonum) phalanx immobilis et unius generis, [2234] Romana acies distinctior (mannigfaltiger), ex pluribus partibus constans, Liv. – übtr., der Zeit nach unterschieden, entfernt, Hesiodus circa CXX annos d. ab Homeri aetate, Vell. – II) von der Rede, mit Ordnung und klarer Gedankenfolge vorgetragen, deutlich und bestimmt, sermo d., Quint.: übtr., v. Redner, utroque distinctior Cicero, mehr Ordnung u. Ideenfolge im Vortrag zeigend, deutlicher u. bestimmter, Tac. dial. 18.
Adjektiv
distīnctus (feminin distīncta, Neutrum distīnctum, Komparativ distīnctior, Superlativ distīnctissimus); Adjektiv der ersten/zweiten Deklination
- deutlich, getrennt
- Synonyme: īnsignis, cōnspicuus, praecipuus, eximius, ēgregius
- eindeutig, klar
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /disˈtiːnk.tus/, [d̪ɪs̠ˈt̪iːŋkt̪ʊs̠]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /disˈtink.tus/, [d̪isˈt̪iŋkt̪us]
Declension
First/second-declension adjective.
| Number | Singular |
|
Plural | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | distīnctus | distīncta | distīnctum |
|
distīnctī | distīnctae | distīncta |
| Genitive | distīnctī | distīnctae | distīnctī | distīnctōrum | distīnctārum | distīnctōrum | |
| Dative | distīnctō | distīnctō | distīnctīs | ||||
| Accusative | distīnctum | distīnctam | distīnctum | distīnctōs | distīnctās | distīncta | |
| Ablative | distīnctō | distīnctā | distīnctō | distīnctīs | |||
| Vocative | distīncte | distīncta | distīnctum | distīnctī | distīnctae | distīncta | |