Zum Inhalt springen

distīnctus

aus AufEinWort, der freien Forschung

distīnct--us lat. deutlich, getrennt, eindeutig, klar

Partizip Perfekt Passiv von distinguō.

Anm. KF: Wortherkunft ist fragwürdig, mutmaßlich in der Bedeutung 'abgesteckt, genau punktiert'

1. dīstīnctus[1], a, um, PAdi. m. Compar. (v. distinguo), I) gehörig abgeteilt, -unterschieden, -eingerichtet, urbs delubris d. spatiisque communibus, Cic.: vitae genus d., Plin. ep. – illa (Macedonum) phalanx immobilis et unius generis, Romana acies distinctior (mannigfaltiger), ex pluribus partibus constans, Liv. – übtr., der Zeit nach unterschieden, entfernt, Hesiodus circa CXX annos d. ab Homeri aetate, Vell. – II) von der Rede, mit Ordnung und klarer Gedankenfolge vorgetragen, deutlich und bestimmt, sermo d., Quint.: übtr., v. Redner, utroque distinctior Cicero, mehr Ordnung u. Ideenfolge im Vortrag zeigend, deutlicher u. bestimmter, Tac. dial. 18.

Adjektiv

[✐ | ✎]

distīnctus (feminin distīncta, Neutrum distīnctum, Komparativ distīnctior, Superlativ distīnctissimus); Adjektiv der ersten/zweiten Deklination

  1. deutlich, getrennt
    1. Synonyme: īnsignis, cōnspicuus, praecipuus, eximius, ēgregius
  2. eindeutig, klar

Pronunciation

Declension

[✐ | ✎]

First/second-declension adjective.

Number Singular


Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative distīnctus distīncta distīnctum


distīnctī distīnctae distīncta
Genitive distīnctī distīnctae distīnctī distīnctōrum distīnctārum distīnctōrum
Dative distīnctō distīnctō distīnctīs
Accusative distīnctum distīnctam distīnctum distīnctōs distīnctās distīncta
Ablative distīnctō distīnctā distīnctō distīnctīs
Vocative distīncte distīncta distīnctum distīnctī distīnctae distīncta
  1. ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81913 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 1, Sp. 2234-2235. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002347024; Lizenz: Gemeinfrei; Faksimiles: 2234 | 2235