cōnsistentia
cōnsistent-ia mlat. Konsistenz
cōnsistēns + -ia
Substantiv cōnsistentia f (Genitiv cōnsistentiae); erste Deklination
Declension
First-declension noun.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| Nominative | cōnsistentia | cōnsistentiae |
| Genitive | cōnsistentiae | cōnsistentiārum |
| Dative | cōnsistentiae | cōnsistentiīs |
| Accusative | cōnsistentiam | cōnsistentiās |
| Ablative | cōnsistentiā | cōnsistentiīs |
| Vocative | cōnsistentia | cōnsistentiae |