īrātus
Erscheinungsbild
From īra (“anger, rage, wrath”) + -ātus, later construed as the perfect active participle of īrāscor, which arose from it by back-formation.
- (Classical Latin) IPA(key): [iːˈraː.tʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [iˈraː.tus]
īrātus (feminine īrāta, neuter īrātum, comparative īrātior, superlative īrātissimus, adverb iratē); first/second-declension participle
- angry, irate, angered, enraged, furious, wrathful
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | īrātus | īrāta | īrātum | īrātī | īrātae | īrāta | |
| genitive | īrātī | īrātae | īrātī | īrātōrum | īrātārum | īrātōrum | |
| dative | īrātō | īrātae | īrātō | īrātīs | |||
| accusative | īrātum | īrātam | īrātum | īrātōs | īrātās | īrāta | |
| ablative | īrātō | īrātā | īrātō | īrātīs | |||
| vocative | īrāte | īrāta | īrātum | īrātī | īrātae | īrāta | |