Hermann Ryd
Hermann Ryd von Halle. Augustinerchorherr († 1476)
:
[1]Epitome instrumenti publici continens approbationem papalem articulorum et conclusionum Henrici Totting de Oyta. (22av–25vb) Textus. ›Articuli magistri Hinrici de Yota sacre theologie eximii professoris contemporanei magistri Hinrici de Hassia ambo Vienne in Austria sepulti. Sequitur primus articulus‹. Lapsus in peccatum mortale faciens aliquod opus bonum de genere bonorum … — … et dei sentenciam dimittit. Nemo enim potest deo servire similiter et mammoni [!] Mt VI[,24]. ›Deo gracias‹. Die Einleitung (Protokoll) des Instruments fehlt völlig, die Konklusionen sind gekürzt. (22av–25vb) Testimonium instrumenti. Hee proposiciones premisse cum conclusionibus suis coram domino Gregorio papa XI et cetu cardinalium per predictum magistrum Hinricum de Oyta fuerunt eleganter in forma premissa probate … — … anno pontificatus primo pretacti Gregorii XI atque in publicam formam instrumenti reducta. ›Collecta autem ex eodem instrumento per religiosum fratrem Hermannum de Rene ordinis canonicorum regularium etc.‹
Der am Schluss genannte Bearbeiter, der Augustiner-Chorherr Hermann Ryd (1408–1476) aus Rheine, legte 1427 im Stift Wittenburg Profess ab und begab sich 1447 mit dem bekannten Klosterreformer Johannes Busch zur Reform des Stifts Neuwerk in Halle, wo er ab 1448 das Amt des Priors bekleidete. 1455 begleitete er den Kardinal Nicolaus de Cusa, um den Brixener Konvent Neustift zu reformieren, kehrte jedoch bereits ein Jahr später nach Neuwerk zurück, wo er am 28.2.1476 verstarb.
Vgl. zu ihm Johannes Busch: Liber de reformatione monasteriorum – Briefe und Predigten. Mit einer Erstedition der Schriften von Hermann Ryd, hrsg. von (in Vorbereitung). Eine Zusammenfassung des Textes von Flacius Illyricus nach dieser Hs. vgl. in , 923f. Druck der vollständigen Fassung: , Zu Heinrich Totting von Oyta (Gest. 20. Mai 1397 in Wien), in 25 (1904), 576–604, Text 585–596. Literatur: , 17–28 (19 Anm. 55 Nr. 7 Hs. genannt); , 108f. Nr. 1 (Hs. genannt). 5, 531 Nr. 32 (Ursprungstext); 603f. Nr. 2 (dieser Text, Hs. genannt).