absurdus
Erscheinungsbild
absurdus lat. Adj. (absurdē Adv.). eigentlich ‘mißtönend, unrein klingend, grell’; disharmonisch, hart; unpassend, inkonsistent, unlogisch
Adjektiv absurdus (feminin absurda, sächlich absurdum, Komparativ absurdior, Superlativ absurdissimus, Adverb absurdē); Adjektiv erster/zweiter Deklination
| (Classical Latin) IPA(key): /abˈsur.dus/, [äpˈs̠ʊrd̪ʊs̠] | |||||||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /abˈsur.dus/, [äbˈsurd̪us] | |||||||
| First/second-declension adjective. | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Number | Singular | Plural | |||||
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| Nominative | absurdus | absurda | absurdum | absurdī | absurdae | absurda | |
| Genitive | absurdī | absurdae | absurdī | absurdōrum | absurdārum | absurdōrum | |
| Dative | absurdō | absurdō | absurdīs | ||||
| Accusative | absurdum | absurdam | absurdum | absurdōs | absurdās | absurda | |
| Ablative | absurdō | absurdā | absurdō | absurdīs | |||
| Vocative | absurde | absurda | absurdum | absurdī | absurdae | absurda | |