cōnstrūctio
Erscheinungsbild
| Declension Third-declension noun. | ||
|---|---|---|
| Case | Singular | Plural |
| Nominative | cōnstrūctiō | cōnstrūctiōnēs |
| Genitive | cōnstrūctiōnis | cōnstrūctiōnum |
| Dative | cōnstrūctiōnī | cōnstrūctiōnibus |
| Accusative | cōnstrūctiōnem | cōnstrūctiōnēs |
| Ablative | cōnstrūctiōne | cōnstrūctiōnibus |
| Vocative | cōnstrūctiō | cōnstrūctiōnēs |
cōnstrūct-io lat. "Konstruktion"; egtl. ""Aufgehäuftes, Aufgeschichtetes, Aufgebautes, Verbautes";
Aussprache
- (Classical) IPA(key): /konˈstruːk.ti.oː/, [kõːˈs̠t̪ruːkt̪ioː]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /konˈstruk.t͡si.o/, [konˈst̪rukt̪͡s̪io]
Substantiv
cōnstrūctiō f (Genitiv cōnstrūctiōnis); dritte Deklination
- Der Akt des Zusammensetzens, Platzierens oder Zusammenfügens.
- Ein Gebäude, eine Konstruktion.
- (Grammatik) Eine grammatikalische Verbindung; Konstruktion.