dominicus
Erscheinungsbild
domin-icus
From dominus (“lord”) + -icus.
- (Classical Latin) IPA(key): [dɔˈmɪ.nɪ.kʊs]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): [d̪oˈmiː.ni.kus]
dominicus (feminine dominica, neuter dominicum); first/second-declension adjective
- (rare, does not occur in Cicero’s works) of or belonging to a lord or master
- (transferred senses):
- (since the formation of the Empire) imperial
- Synonym: imperiālis
- (Ecclesiastical Latin) the Lord’s, God’s
- (since the formation of the Empire) imperial
First/second-declension adjective.
| singular | plural | ||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | ||
| nominative | dominicus | dominica | dominicum | dominicī | dominicae | dominica | |
| genitive | dominicī | dominicae | dominicī | dominicōrum | dominicārum | dominicōrum | |
| dative | dominicō | dominicae | dominicō | dominicīs | |||
| accusative | dominicum | dominicam | dominicum | dominicōs | dominicās | dominica | |
| ablative | dominicō | dominicā | dominicō | dominicīs | |||
| vocative | dominice | dominica | dominicum | dominicī | dominicae | dominica | |