prōmissum
prō-missum lat. "versprechen"; Wrtdtng: "fürmitsein" (??)
Aus promissus, von prōmittō.
Substantiv
prōmissum n (Genitiv: prōmissī); zweite Deklination
- Versprechen
Synonyme: pollicitum, prōmissiō, crēdentia, fidēs
| (Classical Latin) IPA(key): /proːˈmis.sum/, [proːˈmɪs̠ːʊ̃ˑ] | ||||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /proˈmis.sum/, [proˈmisːum] | ||||
| Second-declension noun (neuter). | ||||
| singular | plural | |||
|---|---|---|---|---|
| nominative | s-form-of origin-prōmissum">prōmissum | p-form-of origin-prōmissum">prōmissa | ||
| genitive | s-form-of origin-prōmissum">prōmissī | p-form-of origin-prōmissum">prōmissōrum | ||
| dative | s-form-of origin-prōmissum">prōmissō | p-form-of origin-prōmissum">prōmissīs | ||
| accusative | s-form-of origin-prōmissum">prōmissum | p-form-of origin-prōmissum">prōmissa | ||
| ablative | s-form-of origin-prōmissum">prōmissō | p-form-of origin-prōmissum">prōmissīs | ||
| vocative | s-form-of origin-prōmissum">prōmissum | p-form-of origin-prōmissum">prōmissa | ||
prōmissum, ī, n. (promitto), die Verheißung, das Versprechen, promissum facere, Cic. od. implere, Sen. rhet. u. Plin. ep.: so auch promissa servare od. promissis stare, Cic., od. manere, Verg.: promissa dare, Versprechungen tun, Catull. 64, 139, od. das Versprochene leisten, das Versprechen erfüllen, Ov. met. 7, 94: promissa non dare, verweigern, ibid. 2, 51: satisfacere suo promisso, Cic.: promissum praestare (leisten, erfüllen), Liv.: promissi fidem praestare, sein Verspr. ehrlich erfüllen, Liv.: illis promissis standum non est, quae coactus quis metu, quae deceptus dolo promiserit, Cic.: m. folg. Genet. dessen, was versprochen wird, praemiorum promissa, Cic.
Quelle:
Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81918 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 2, Sp. 1986.
Permalink:
http://www.zeno.org/nid/20002591219
Lizenz:
Gemeinfrei
Faksimiles:
1986
Kategorien:
Wörterbuch