Zum Inhalt springen

praepositus

aus AufEinWort, der freien Forschung

prae-positus "vornplatziert, Vorgesetzter'

Perfektes Passivpartizip von praepōnō, äquivalent zu prae- „vorne-“ + positus „platziert“.

Aussprache

[✐ | ✎]

(Klassisch) IPA(Tonart): /prae̯ˈpo.si.tus/, [präe̯ˈpɔs̠ɪt̪ʊs̠]

(modernes kirchliches Italienisch) IPA(Schlüssel): /preˈpo.si.tus/, [preˈpɔːs̬it̪us]

Partizip

[✐ | ✎]

praepositus (weibliches praeposita, Neutrum praepositum); Partizip der ersten/zweiten Deklination

  1. vorne platziert
  2. als Kommando platziert

Deklination

[✐ | ✎]

Adjektiv der ersten/zweiten Deklination.

[✐ | ✎]
Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
Nominative praepositus praeposita praepositum praepositī praepositae praeposita
Genitive praepositī praepositae praepositī praepositōrum praepositārum praepositōrum
Dative praepositō praepositō praepositīs
Accusative praepositum praepositam praepositum praepositōs praepositās praeposita
Ablative praepositō praepositā praepositō praepositīs
Vocative praeposite praeposita praepositum praepositī praepositae praeposita

Substantiv

[✐ | ✎]

praepositus m (Genitiv praepositī); zweite Deklination

  1. Einer, der das Kommando übernimmt: ein Kommandant, ein Anführer, insbesondere:
    1. Ein Präfekt.
    2. Ein Häuptling, ein Kopf.
    3. Ein Aufseher.
    4. Ein Präsident.
    5. (Mittelalterliches Latein) Ein Propst.
    6. (Mittelalterliches Latein) Ein Vogt.

Deklination

Substantiv der zweiten Deklination.

Second-declension noun.

Case Singular Plural
Nominative praepositus praepositī
Genitive praepositī praepositōrum
Dative praepositō praepositīs
Accusative praepositum praepositōs
Ablative praepositō praepositīs
Vocative praeposite praepositī