vēnātiō

vēnāt-iō, vēn-ātiō, lat. Jagung, das Jagen, Jagd, das Jagdwild, Wild, Wildbret, Wildfleisch

Von vēnor.

Substantiv vēnātiō f (Genitiv vēnātiōnis); dritte Deklination

Declension / Pronunciation

Third-declension noun.
Case	Singular	Plural
Nominative	vēnātiō	vēnātiōnēs
Genitive	vēnātiōnis	vēnātiōnum
Dative	vēnātiōnī	vēnātiōnibus
Accusative	vēnātiōnem	vēnātiōnēs
Ablative	vēnātiōne	vēnātiōnibus
Vocative	vēnātiō	vēnātiōnēs
(Classical Latin) IPA(key): /u̯eːˈnaː.ti.oː/, [u̯eːˈnäːt̪ioː](modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /veˈnat.t͡si.o/, [veˈnät̪ː͡s̪io]

vēnātio,

ōnis, f. (venor),

• I) das Jagen, die Jagd,
  • 1) eig.: aucupium atque venatio, Cic.: venationum (Jagdausflüge) voluptates, Iustin.: illud silentium, quod venationi datur, Plin. ep.: Suebi multum sunt in venationibus, Caes.: ad venationem proficisci, Fronto: venationem semper cum amicis participavit, Spartian. –
  • 2) meton., das Wild, Wildbret,
    • a) das lebende, saeptum venationis, das Gehege worin Wild gehalten wird, Varro r.r. 3, 12, 2: conspectu suo clausa venatio, Colum. 9. praef. 1: frequens ibi (in montibus) et varia venatio, Plin. ep. 5, 6, 8. –
    • b) das erlegte, das Wildfleisch, Wilbbret (caro ferina), omnis avis, omnis venatio, Cels.: ven. capta, Liv.: unde illi eo tempore tam varia et multa venatio, Liv.: leporem cotidie habuit, venationem frequentem, Lampr. –
• II) die Tierhetze im Zirkus od. Amphitheater (vollst. ludiaria venatio, Treb. Poll. Gallien. 3, 7), ludorum venationumque apparatus, Cic.: curator munerum ac venationum, Suet.: reliquae sunt venationes binae per dies quinque, magnificae, sed quae etc., Cic.: venationes ludosque et cum collega et separatim edidit, Suet.: in circo maximo venationis amplissimae pugna populo dabatur, Gell. – meton., Tiere zur Hetze, Sen. de ben. 1, 12, 3.