īnstitūtiō
Erscheinungsbild
īnstitūt-iō lat. wrtl. Einstellung; sgm. Einrichtung; glhrt. Veranlagung, Anordnung; Brauch, Art; Unterricht, Ausbildung; Einrichtung
Substantiv īnstitūtiō f (Genitiv īnstitūtiōnis); dritte Deklination
| (Classical Latin) IPA(key): /in.stiˈtuː.ti.oː/, [ĩːs̠t̪ɪˈt̪uːt̪ioː] | |||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /in.stiˈtut.t͡si.o/, [inst̪iˈt̪ut̪ː͡s̪io] | |||
| Third-declension noun. | |||
|---|---|---|---|
| Case | Singular | Plural | |
| Nominative | īnstitūtiō | īnstitūtiōnēs | |
| Genitive | īnstitūtiōnis | īnstitūtiōnum | |
| Dative | īnstitūtiōnī | īnstitūtiōnibus | |
| Accusative | īnstitūtiōnem | īnstitūtiōnēs | |
| Ablative | īnstitūtiōne | īnstitūtiōnibus | |
| Vocative | īnstitūtiō | īnstitūtiōnēs | |