Werk:De docta ignorantia/166
Est igitur terra stella nobilis, quae lumen et calorem et influentiam habet aliam et diversam ab omnibus stellis, sicut etiam quaelibet a [1] qualibet lumine, natura et influentia differt. Et sicut quaelibet stella alteri communicat lumen et influentiam non ex intentione, quoniam [2] omnes stellae moventur tantum atque choruscant, ut sint meliori modo, unde ex consequenti participatio oritur, – sicut lux ex sua natura lucet, non ut ego videam, sed ex consequenti participatio fit, dum utor lumine ad finem videndi –: ita quidem Deus benedictus [3] omnia creavit, ut dum quodlibet studet esse suum conservare quasi quoddam munus divinum, hoc agat in communione cum aliis; ut sicut pes non sibi tantum, sed oculo et manibus ac corpori et homini toti servit per hoc, quod est tantum ad ambulandum; et ita de oculo et reliquis membris; pariformiter de mundi partibus. Plato enim [4] mundum animal dixit; cuius animam absque immersione Deum si concipis, et multa horum, quae diximus, tibi clara erunt.
Die Erde ist also ein edler Stern, der Licht und Wärme und einen andern, von allen anderen Sternen unterschiedenen Einfluß besitzt, so wie sich jeder von jedem durch Licht, Natur und Einfluß unterscheidet. Jeder Stern teilt dem anderen Licht und Einfluß mit, aber nicht absichtlich, denn alle Sterne bewegen sich nur, und glitzern, damit sie auf die relativ beste Weise sind; daraus entsteht in der Folge eine Teilhabe. So leuchtet auch seiner Natur gemäß das Licht nicht, damit ich sehe, sondern wenn ich das Licht gebrauche, um zu sehen, entsteht in der Folge die Teilhabe. So hat Gott, gepriesen sei Er, alles geschaffen, damit jedes, während es sich bemüht, sein Dasein als göttliche Gabe zu erhalten, dies in Gemeinschaft mit anderen tue. So dient der Fuß dadurch, daß er lediglich zum Gehen da ist, nicht nur sich selbst, sondern auch dem Auge, den Händen, dem Körper und dem ganzen Menschen; ebenso verhält es sich mit dem Auge und den übrigen Gliedern und ähnliches gilt auch für die Teile der Welt.
Plato nannte die Welt ein Lebewesen. Wenn man deren Seele als Gott begreift – aber ohne daß er in ihr aufgeht – wird vieles von dem, was wir gesagt haben, deutlich.== Einzelnachweise ==