Werk:De docta ignorantia/233
Capitulum IX.
Christus iudex est vivorum et mortuorum.
Quis iudex iustior quam qui et ipsa iustitia? Christus enim, caput et principium omnis rationalis creaturae, est ipsa ratio maxima, a qua [2] est omnis ratio. Ratio autem est iudicium discretivum faciens. Unde merito hic vivorum et mortuorum iudex est, qui cum omnibus rationabilibus creaturis humanam naturam rationabilem assumpsit manens Deus, qui est remunerator omnium. Iudicat autem supra omne tempus per se et in se omnia, quoniam complectitur omnes [3] creaturas, cum sit maximus homo, in quo omnia, quia Deus. Ut Deus, est lux infinita, in quo non sunt tenebrae; quae quidem lux omnia illuminat, ita ut omnia in ipsa luce sint ipsi luci manifestissima. Haec enim infinita lux intellectualis supra omne tempus ita praesens sicut praeteritum, ita vivum sicut mortuum complicat, sicut lux corporalis [4] hypostasis est omnium colorum. Christus autem est ut ignis purissimus, qui est inseparabilis a luce, et in se non subsistit, sed in luce; et est ignis ille spiritualis vitae et intellectus, qui ut omnia consumens, intra se receptans, omnia probat et iudicat quasi iudicium materialis ignis, cuncta examinans.
Kapitel IX.
Christus ist Richter der Lebenden und der Toten
Welcher Richter ist gerechter, als jener, der die Gerechtigkeit selber ist? Christus nämlich, Haupt und Ursprung jeder vernünftigen Kreatur ist die größte Vernunft und der letzte Wesenssinn. Davon stammt jede Vernunft und jeder Wesenssinn. Die verständige Vernunft bewirkt ein unterscheidendes Urteil. Daher ist derjenige mit Recht Richter über Lebende und Tote, der mit allen vernünftigen Geschöpfen die Vernunftnatur des Menschen annahm und doch Gott, der Vergelter aller, blieb. Jenseits aller Zeit richtet er durch sich und in sich alles, da er als der größte Mensch alles umfaßt. In ihm ist alles, weil er Gott ist. Als Gott ist er das unbegrenzte Licht, in dem es keine Finsternis gibt; das Licht, das alles erleuchtet, so daß alles im Lichte selbst für dieses Licht völlig offenbar ist.
Wie das körperliche Licht die Hypostase aller Farben ist, so schließt dieses überzeitliche, unendliche, geistige Licht, das Gegenwärtige wie das Vergangene, das Lebende wie das Gestorbene in sich ein.
Christus aber ist wie das reinste Feuer, das untrennbar vom Licht ist und nicht in sich, sondern im Licht Bestand hat; er ist jenes Feuer des Geistes und des geistigen Lebens, das alles verzehrend und in sich aufnehmend, bewertet und richtet, so wie ein wirkliches Feuer alles prüft.== Einzelnachweise ==