Werk:De docta ignorantia/78
Est itaque ex hoc manifestum nomina affirmativa, quae Deo attribuimus, [1] per infinitum diminute sibi convenire; nam talia secundum aliquid, quod in creaturis reperitur, sibi attribuuntur. Cum igitur Deo nihil tale particulare, discretum, habens oppositum sibi nisi diminutissime convenire possit, hinc affirmationes sunt incompactae, ut ait [2] Dionysius. Nam si dicis ipsum veritatem, occurrit falsitas; si dicis virtutem, occurrit vitium; si dicis substantiam, occurrit accidens; et ita de reliquis. Cum autem ipse non sit substantia, quae non sit omnia et cui nihil opponitur, et non sit veritas, quae non sit omnia absque oppositione, non possunt illa particularia nomina nisi diminute valde [3] per infinitum sibi convenire. Omnes enim affirmationes, quasi in ipso aliquid sui significati ponentes, illi convenire non possunt, qui non est plus aliquid quam omnia.
Daraus geht deutlich hervor, daß die affirmativen Bezeichnungen, die wir Gott zuteilen, ihm nur in unendlich verringertem Maße zukommen; denn solche Namen werden nach etwas, das in den Geschöpfen gefunden wird, zugeteilt. Da aber etwas Gesondertes und Geschiedenes, das einen Gegensatz hat, Gott nur in unendlich kleinem Maße zukommen könnte, so entsprechen ihm, wie Dionysius sagt, bejahende Aussagen nicht. Denn wenn man ihn Wahrheit nennt, steht dem Falschheit, wenn man ihn Tugend nennt, das Laster, wenn man ihn Grundbestand nennt, das Hinzukommende usw. entgegen. Da er aber kein Grundbestand ist, der nicht alles ohne Gegensatz ist, und nicht die Wahrheit, die nicht alles ohne Gegensatz ist, so können diese besonderen Namen ihm nur in unendlich verringertem Maße zukommen.
Alle affirmativen Bezeichnungen legen in ihn gleichsam etwas von dem hinein, das sie bezeichnen und können deshalb ihm, der nicht mehr etwas als alles ist, nicht zukommen.