Zum Inhalt springen

Werk:De docta ignorantia/99

aus AufEinWort, der freien Forschung

▲▼ ▶

Sicut enim linea infinita est rectitudo infinita, quae est causa omnis esse linealis, linea vero curva, in hoc quod linea, ab infinita est, [1] in hoc quod curva, non ab infinita est, sed curvitas sequitur finitatem, quoniam ex eo curva, quia non maxima – si enim maxima esset, curva non esset, ut superius est ostensum –: ita quidem contingit [2] rebus, quoniam maximum esse non possunt, ut sint diminuta, altera, distincta et cetera huiusmodi, quae quidem causam non habent. Habet igitur creatura a Deo, ut sit una, discreta et connexa universo et, quanto magis una, tanto Deo similior. Quod autem eius unitas [3] est in pluralitate, discretio in confusione et connexio in discordantia, a Deo non habet neque ab aliqua causa positiva, sed contingenter.

Wie nämlich die unendliche Linie die unendliche Geradheit, der Grund jeden Linien-Seins ist, die gekrümmte Linie aber, sofern sie Linie ist, von der unendlichen stammt, sofern sie jedoch gekrümmt ist, nicht von der unendlichen stammt, die Krümmung vielmehr der Endlichkeit folgt – denn sie ist deshalb gekrümmt, weil sie nicht die größte ist: als größte wäre sie, wie oben gezeigt, nicht gekrümmt –, so trifft es auch für die Dinge zu; da sie nicht das Größte sein können, sind sie vermindert, anders, verschieden und dergleichen mehr. Doch hat das keinen Grund.

[p.325] Von Gott ist dem Geschöpf zuteil geworden, daß es geeint, unterschieden und mit dem Gesamt verknüpft ist; je mehr geeint es ist, um so ähnlicher ist es Gott. Die Tatsache, daß seine Einheit in Vielheit, seine Sonderung Verwirrung und seine Verknüpfung Zwiespalt ist, stammt nicht von Gott oder einer positiven Ursache, sondern sie tritt hinzu.== Einzelnachweise ==

  1. ↑ 65.25
  2. ↑ [p.66]
  3. ↑ 66.5