cōnor
cōnor uital. versuchen, ginnen, streben
Aus uital. *kōnāō, aus uig. *kona, aus der Wurzel *ken- „sich in Bewegung setzen“. Wie das Aktiv des Verbs praktisch verschwunden ist, ist unbekannt.
Verb cōnor (Präsens-Infinitiv cōnārī, Perfekt-Aktiv cōnātus sum); erste Konjugation, Deponent
Synonyme: certō, temptō, perīclitor
| (Classical Latin) IPA(key): /ˈkoː.nor/, [ˈkoːnɔr] | |||||||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /ˈko.nor/, [ˈkɔːnor] | |||||||
| [ less ▲] Conjugation of cōnor (first conjugation, deponent) | |||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| indicative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnor | s|pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāris, cōnāre |
s|pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātur | p|pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāmur | p|pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāminī | p|pres|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnantur | |
| impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābar | s|impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābāris, cōnābāre |
s|impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābātur | p|impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābāmur | p|impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābāminī | p|impf|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābantur | ||
| fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābor | s|fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāberis, cōnābere |
s|fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābitur | p|fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābimur | p|fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābiminī | p|fut|act|ind-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnābuntur | ||
| perfect | cōnātus + present active indicative of sum | ||||||
| pluperfect | cōnātus + imperfect active indicative of sum | ||||||
| future perfect | cōnātus + future active indicative of sum | ||||||
| subjunctive | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōner | s|pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnēris, cōnēre |
s|pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnētur | p|pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnēmur | p|pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnēminī | p|pres|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnentur | |
| impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārer | s|impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārēris, cōnārēre |
s|impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārētur | p|impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārēmur | p|impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārēminī | p|impf|act|sub-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārentur | ||
| perfect | cōnātus + present active subjunctive of sum | ||||||
| pluperfect | cōnātus + imperfect active subjunctive of sum | ||||||
| imperative | singular | plural | |||||
| first | second | third | first | second | third | ||
| active | present | pres|act|imp-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāre | — | pres|act|imp-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāminī | — | ||
| future | fut|act|imp-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātor | s|fut|act|imp-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātor | — | fut|act|imp-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnantor | |||
| non-finite forms | active | passive | |||||
| present | perfect | future | present | perfect | future | ||
| infinitives | act|inf-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnārī | cōnātum esse | cōnātūrum esse | — | — | — | |
| participles | act|part-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnāns | act|part-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātus | act|part-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātūrus | — | part-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnandus | ||
| verbal nouns | gerund | supine | |||||
| genitive | dative | accusative | ablative | accusative | ablative | ||
| ger-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnandō | ger-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnandum | ger-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnandō | sup-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātum | sup-form-of origin-cōnor" lang="la" span="">cōnātū | |||
cōnor, ātus sum, ārī, I) den Ansatz-, den Anlauf nehmen, sich körperlich anstrengen, dum moliuntur (mulieres), dum conantur, annus est, Ter. heaut. 240: conari manibus pedibus noctesque et dies, Ter. Andr. 676: c. alci obviam, jmdm. entgegengehen wollen, Ter. Phorm. 52. – m. contra u. Akk. = sich stemmen gegen usw., c. contra fluminis tractum od. contra ictum fluvii, wir »gegen den Strom schwimmen wollen«, Augustin. epist. 73, 3 in. Vulg. Sirach 4, 32. Vgl. Gloss. IV, 496, 49: ›connixi, conantes‹; u. Isid. 10, 198: ›obnixus, connisus, conabundus‹. – II) übtr., zu einer Unternehmung den Anlauf nehmen, zur Unternehmung schreiten, unternehmen, sich beigehen lassen, den Versuch machen, versuchen, sich entschließen (Synon. audere [wagen, sich unterfangen]; Ggstz. bald cogitare, baldefficere, perficere, bald cunctari), α) absol.: ut conare, Plaut.: qui, cum cogitasset, facere auderet et prius cogitare quam conari consuesset, Nep.: a conantibus priusquam id effici posset, adesse Romanos nuntiatur, Caes.: Atheniensium populum celerem et supra vires audacem esse ad conandum, Liv. – β) m. Acc.: id ne fieret omnia et conanda et audenda Magnetibus esse, Liv.: vides profecto illum (Demosthenem) multa perficere, nos multa conari, Cic.: quod igitur et conari occultius et efficere cautius potuit, id etc., Cic.: ut desperent se id quod conantur (ihre Zwecke) consequi posse, Cic.: magnum opus et arduum conamur, Cic.: sceleris conandi consilia inierat, Vell. – γ) m. Infin.: conantur id, quod constituerant, facere, Caes.: ii qui haec delere conati sunt, Cic.: quod planum facere non modo non possis, verum ne coneris quidem, Cic.: quare a vobis peto, ne frustra dehortando impedire (consilium meum) conemini, Nep. – δ) m. folg. indir. Fragesatz m. si u. Konj., nonnumquam interdiu, saepius noctu, si (ob)perrumpere possent, conati, Caes. b. G. 1, 8, 4.[1494] – / Partiz. cōnātum, bes. Plur. cōnāta, subst., s. bes.
- ↑ Quelle: Karl Ernst Georges: Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch. Hannover 81913 (Nachdruck Darmstadt 1998), Band 1, Sp. 1494-1495. Permalink: http://www.zeno.org/nid/20002302780, Lizenz: Gemeinfrei