duplex
Erscheinungsbild
| Endngswrt |
du-plex uit.-lat. 'zweifalt'; ‘zweifach, doppelt’
v. uit. *dwipleks, gebildet aus duo “zwei” + -plex “-falt”.
duplex (genitive duplicis, adverb dupliciter); third-declension one-termination adjective
Duplex (Genitiv duplicis, Adverb dupliciter); Adjektiv mit einer Endung in der dritten Deklination
- zweifach, doppelt
- zweiteilig, entzweit
- mehrdeutig
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈdu.pleks/, [ˈd̪ʊpɫ̪ɛks̠] or IPA(key): /ˈdup.leks/, [ˈd̪ʊpɫ̪ɛks̠]
- (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /ˈdu.pleks/, [ˈd̪uːpleks] or IPA(key): /ˈdup.leks/, [ˈd̪upleks]
Third-declension one-termination adjective.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| Nominative | duplex | duplicēs | duplicia | ||
| Genitive | duplicis | duplicium | |||
| Dative | duplicī | duplicibus | |||
| Accusative | duplicem | duplex | duplicēs | duplicia | |
| Ablative | duplicī | duplicibus | |||
| Vocative | duplex | duplicēs | duplicia | ||
- Sg.Abl. sometimes duplice.