sānctiō
Erscheinungsbild
sānct-iō uit.-lat. Sanktion; ‘Verordnung, Strafartikel, Strafgesetz, Vorbehalt’, klat. ‘Edikt, Entscheid über dogmatische Fragen’; Gesetz, Dekret Strafe;
- Ableitung von lat. sancīre (sānctum) ‘heiligen, unverletzlich machen, bestätigen, anerkennen, bei Strafe verbieten’.
- Aus uital. *sānktjō. Entspricht sanciō + -tiō.
Substantiv sānctiō f (Genitiv sānctiōnis); dritte Deklination
- Synonyme: supplicium, poena, pūnītiō, mercēs, vindicātiō, pretium, animadversus, exemplum, malum
| (Classical Latin) IPA(key): /ˈsaːnk.ti.oː/, [ˈs̠äːŋkt̪ioː] | |||
| (modern Italianate Ecclesiastical) IPA(key): /ˈsank.t͡si.o/, [ˈsäŋkt̪͡s̪io] | |||
| Third-declension noun. | |||
|---|---|---|---|
| Case | Singular | Plural | |
| Nominative | sānctiō | sānctiōnēs | |
| Genitive | sānctiōnis | sānctiōnum | |
| Dative | sānctiōnī | sānctiōnibus | |
| Accusative | sānctiōnem | sānctiōnēs | |
| Ablative | sānctiōne | sānctiōnibus | |
| Vocative | sānctiō | sānctiōnēs | |