Zum Inhalt springen

Werk:De docta ignorantia/101

aus AufEinWort, der freien Forschung

▲▼ ▶

Quoniam vero creatura per esse maximi creata est, in maximo [1] vero idem est esse, facere et creare, tunc non aliud videtur esse creare quam Deum omnia esse. Si igitur Deus est omnia et hoc est creare, quomodo intelligi hoc poterit, quod creatura non est aeterna, cum Dei esse sit aeternum, immo ipsa aeternitas? Inquantum enim [2] ipsa creatura est esse Dei, nemo dubitat esse aeternitatem; inquantum igitur cadit sub tempore, non est a Deo, qui est aeternus. Quis igitur intelli|git creaturam ab aeterno et cum hoc temporaliter esse? [3] Non potuit enim creatura in esse ipso in aeternitate non esse neque [4] potuit prius tempore esse, quando ante tempus non fuit prius; et ita semper fuit, quando esse potuit.

Da aber das Geschöpf durch das Sein des Größten geschaffen ist, im Größten jedoch Sein, Tun und Erschaffen dasselbe sind, scheint «Erschaffen» nichts anderes zu bedeuten, als [5] daß Gott alles ist. Wenn also Gott alles ist und dies Schaffen bedeutet, wie soll man dann einsehen, daß das Geschöpf nicht ewig ist, während Gottes Sein ewig, ja sogar die Ewigkeit selbst ist? Insoweit das Geschöpf Gottes Sein ist, bezweifelt niemand, daß es die Ewigkeit sei. Insoweit es aber der Zeit unterworfen ist, ist es nicht von Gott, der ewig ist. Wer versteht also, daß das Geschöpf vom Ewigen stammt und zugleich zeitlich ist? Denn im Sein selbst mußte das Geschöpf in Ewigkeit sein und es konnte nicht früher in der Zeit sein, da es kein «früher» vor der Zeit gab. Und so war es immer, wenn es sein konnte.

Einzelnachweise

  1. ↑ 66.25
  2. ↑ [p.67]
  3. ↑ fol.14r
  4. ↑ 67.5
  5. ↑ [p.327]