▷ ▶[1]Propositum est meas sapientiae venationes, quas
usque ad
hanc senectam mentis intuitu veriores putavi, summarie notatas posteris relinquere, cum nesciam, si forte longius et melius
cogitandi tempus concedatur; sexagesimum enim primum transegi annum.
Conscripsi dudum
[2] conceptum de quaerendo deum; profeci post hoc et iterum signavi
coniecturas. Nunc vero cum in Diogenis Laërtii De vitis philosophorum libro varias philosophorum legissem sapientiae venationes, concitatus ingenium totum contuli tam gratae speculationi, qua nihil dulcius homini potest advenire. Et quae
[3] diligentissima meditatione repperi, licet parva sint, ut acutiores moveantur ad melius mentem profundandum, peccator homo timide verecundeque pandam, hocque ordine procedam:
Sollicitamur appetitu naturae nostrae indito ad non solum scientiam, sed sapientiam seu sapidam scientiam habendum. Circa huius [4] rationem primo pauca praemittam. Deinde volenti philosophari, quod venationem sapientiae voco, regiones et in illis loca quaedam describam in camposque ducam, <quos> praedae, quam quaerunt, apprime puto refertos.
Vorliegendes ist meine Weisheitsbeute, was bis zu diesem hohen Alter schauenden Denkens für wahrer gehalten, Sammlung der Vermerke als Nachlaß, im ungewissen, ob noch Zeit für längeres und besseres Erwägen verbleibt; habe das einundsechzigste Jahr überschritten. Einst Vernommenes Vom Gottsuchen verschriftet; zeichnete weitere Mutmaßungen[5] auf