Werk:De docta ignorantia/232
Ipse centrum atque circumferentia intellectualis naturae est et, cum intellectus omnia ambiat, supra omnia est; in sanctis tamen animabus [1] rationabilibus et spiritibus intellectualibus, quae sunt caeli enarrantes gloriam eius, est requiescens quasi in templo suo. Sic igitur supra omnem locum et omne tempus ad incorruptibilem mansionem, supra omne id, quod dici potest, intelligimus Christum ascendisse, in hoc quod supra omnes caelos ascendit, ut adimpleret omnia; qui cum sit [2] Deus, est omnia in omnibus, et ipse regnat in caelis illis intellectualibus, cum sit ipsa veritas, et non secundum locum potius in circumferentia quam centro sedens, cum sit centrum omnium rationabilium spirituum, ut vita eorum. Et propter hoc intra homines hoc regnum caelorum etiam esse ipse affirmat, qui est fons vitae animarum [3] finisque earum.
Er ist Mittelpunkt und Umkreis der geistigen Natur und, da das Geistige alles umfaßt, über allem; in den heiligen, geistigen Seelen und den vernünftigen Geistern, welche die Himmel sind, die seine Herrlichkeit verkünden, ruht er gleichsam wie in seinem Tempel.
So sehen wir, daß Christus über jeden Ort und jede Zeit zu unvergänglichem Aufenthalt emporgestiegen ist, und zwar darin, daß er, um alles zu erfüllen, sich über alle Himmel erhob. Als Gott ist er alles in allem. Da er die Wahrheit ist, herrscht er in jenen geistigen Himmeln und befindet sich diesem Ort gemäß im Umkreis nicht mehr als im Mittelpunkt, da er der Mittelpunkt und das Leben aller vernünftigen Geister ist. Deshalb auch bezeugt er, der Lebensquell [p.481] und das Endziel der Seelen, daß dieses Himmel reich in den Menschen sei.== Einzelnachweise ==